Kan ik ooit nog naar Lowlands?
Stel, je droomde en dit leven was je droom, zou je dan wakker willen worden? Dit is een quote uit de scheurkalender van omdenken van dit jaar. Dik drie jaar geleden had ik als antwoord NEE geschreeuwd. Ik had “rock bottom” bereikt. Verslaafd aan alcohol en drugs en uit huis gezet. Schulden bij diverse instanties. Ik leefde al mijn hele leven in een survival modus, maar hier hield het wel op. Zelfs ik kwam hier niet uit zonder hulp. Ik heb hulp gezocht en mijn leven 180 graden omgegooid. Dit was niet eenvoudig en ging gepaard met vele dalen en af en toe een piek naar nu met vele pieken en af en toe een dal.
Maar wat doe je als een van je passies muziek bekijken en luisteren is? Als je al jaren naar Lowlands gaat omdat dit toch wel je favoriete festival is. Als verslaafde is dit geen 1+1=2. Dit is hogere wiskunde. Mijn allergrootste angst is het hebben van een terugval. Hoe zorg je dat je geen terugval krijgt? Door triggers te vermijden en later in je herstel triggers herkennen en ermee leren omgaan.
Laat ik eerst eens even vertellen hoe mijn jaarlijkse LL eruitzag: Woensdag de (festival) sleurhut uit de stalling halen en volgooien met alle spullen die je wel mag meenemen naar de campercamping, wink wink. Vervolgens met mijn vriendin en eventuele buren alvast een klein voorproefje nemen op wat komen gaat. Het eerste blikje wordt geopend en de eerste fles wijn is ook de klos. Donderdag op naar Biddinghuizen. Vanuit Maastricht met een kater is best een pleureseind. Maar goed het feest moet dan nog beginnen dus dat maakt niets uit. Afgesproken bij tankstation de Lepelaar met vrienden die ik op LL heb leren kennen en waar ik dan ook elk jaar weer mee terugkeer. Hier omkleden als buurman en buurman, eindelijk dat eerste blikje en op naar de gezelligste file van Nederland. Vervolgens peentjes zweten bij de douane en dan je plekje opzoeken en kennis maken met de buren. Voor dat die sleurhut opstaat (en waar nodig met duct-tape gerepareerd is) zijn al de nodige six-packs opgedronken. Lekker een paar wijntjes bij de, inmiddels ontdooide, boeuf bourguignon. Even een rondje over het terrein en de eerste pilletjes komen tevoorschijn. Dan om een uurtje of vijf ’s ochtends maar naar je hut. De volgende 3 dagen kan ik eigenlijk kort samenvatten: Vroeg wakker worden van de herrie op de camping. Je tandenpoetsen met een blikje bier en hup het terrein op omstreeks 13.00 uur. Feesten tot vroeg in de ochtend met heel veel bier en later andere alcoholische versnaperingen. Hier en daar een pilletje, lijntje of blowtje. De zaterdag en zondag verliepen niet veel anders. Maandag zo laat mogelijk weer dat pokke eind weer terug naar Maastricht en een weekje bijkomen. Dit duurt elk jaar ook iets langer dat bijkomen. Wat een feest! En dat allemaal begeleidt door ’s werelds beste muziek. Weken kon ik hier nog van nagenieten. Het weekend na Lowlands heb je festival Bruis in Maastricht waar alles nog even dunnetjes overgedaan werd. Hier deelde ik dan ook al mijn Lowlands anekdotes. En mijn stoere verhalen hoe ik stond te stuiteren in een of andere tent midden in de nacht.
Nu rijst de vraag: Kan ik ooit nog naar mijn favoriete festival? Kan ik ooit nog helemaal opgaan in een band? Kan ik ooit nog helemaal losgaan midden in de nacht? Kan ik ooit nog mijn grootste passie ervaren zonder verdovende middelen?
Eerlijk gezegd moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik weet het niet. Een van mijn hoofdoelen die ik mij gesteld had toen ik in 2019 in de verslavingszorg zat was: Ooit weer naar Lowlands gaan. Hoe doe je dat? Kan dit eigenlijk wel? Er staat nergens in de kleine Lowlands bijbel, die je bij binnenkomst krijgt, hoe je dit doet. Ik kan ook niet putten uit eigen ervaring. Ik heb het eerste anderhalf jaar, nadat ik stopte met drank en drugs, helemaal niet naar muziek kunnen luisteren. Alle muziek die ik hoorde had wel een associatie met drank of drugs. Of ik werd intens blij of verdrietig van muziek waardoor ik ook weer getriggerd werd. Nachten doorhalen met mijn grootste passie zit er niet meer in.
Gelukkig voor mij kwam Corona. Er waren geen festivals. De kroegen waren dicht, Het hele culturele leven stond in een klap stil. Ik kon niet jaloers zijn op andere mensen die wel konden feesten want er was geen feest. Ik mag wel zeggen dat, buiten de eenzaamheid, Corona wel goed voor mij was. Het heeft mij de tijd gegeven om een iets steviger in mijn schoenen te staan. Ik ben inmiddels dit jaar al naar een paar concerten geweest ( My Baby, Wende, Typhoon). Ik ben zelfs een dag naar Werchter geweest. Ik was laats naar een dj-set van Colin Benders geweest. Hier heb ik anderhalf uur staan dansen helemaal opgaand in de muziek. Zonder pillen en zonder drank.
Ik heb nog heel wat onbeantwoorde vragen: Kan ik wel naar een 3-daags festival? Kan ik nog wel gaan met mijn oude vrienden of moet ik ze vragen niet te drinken. Kan ik dat wel aan hun vragen? Moet ik alleen gaan? Durf ik het wel? Etc. Een ding weet ik wel zeker (dank je Colin) Ik kan weer genieten van mijn grootste passie: MUZIEK. En dat zonder drank en drugs. Hoe ik Lowlands ga doe weet ik nog niet, maar dat het gaat gebeuren ergens, dat weet ik wel zeker. Na verschillende soorten therapie en keihard werken ben ik nog lang niet waar ik wezen wil, maar ik weet wel dat de muziek me daarin zal begeleiden en niet angstig maken.
Stel, je droomde en dit leven was je droom, zou je dan wakker willen worden? Gelukkig kan ik sinds dit jaar daar een volmondig JA op antwoorden. Nee sterker nog ik kan het wel uitschreeuwen JAAAAAAAAAAAAA! Tot snel LL 20………