Een helpend/helend/helden verhaal.
Het was december 2019. Ik was nog niet zolang in behandeling voor mijn verslaving en de feestmaand was aangebroken. Miljaar wat was dat zwaar. Ik zat te trillen, janken, ijsberen, vloeken, beven, kon alleen maar vloeibaar eten, etc. Er was maar een oplossing op dat moment als ik zucht had en dat was onder de wol kruipen en wachten tot de volgende dag aanbrak. Ik durfde nergens naar toe. Ik had net mijn eigen woning na maanden van logeren en zwerven. Mijn eerste grote mensen woning. Ik was de laatste week van het jaar enorm door het stof gegaan door de confrontatie aan te gaan met mensen die ik enorm verdriet had aangedaan. Daarna begon het herstel. Ik verstuurde mijn nieuwjaarsgroet 2020 als Arie 3.0.
Ik heb sindsdien: # gevochten, gestreden, gehuild, losgelaten, afscheid genomen, geschreeuwd, gerouwd, gewerkt, verloren, vergeven maar niet vergeten, vergeven en vergeten.
Maar ook langzaam maar zeker: # gehuild van het lachen, vastgepakt, lief gehad, genoten, geluierd, nieuwe mensen leren kennen, geleerd, reconnected, van mezelf leren houden, gegroeid, krachtig geworden.
Een van mijn motto’s is: “outside your comfortzone is where the magic happens”. Dit heb ik afgelopen jaar dan ook regelmatig gedaan en dat heeft me zelfverzekerder gemaakt.
Vroeger als ik gezopen had dan was ik de eerste die in de kroonluchter hing te schreeuwen, Ik heb wel op elke bar in Maastricht de clown uitgehangen. Sterke verhalen verteld tegen iedereen die het maar wilde horen en ook die het niet wilde horen. (sorry daarvoor)
Maar als er geen verdovende middelen aan te pas komen dan is het een ander verhaal. Dan komt de schaamte boven.
Ik kan me nog herinneren dat ik tegen mijn therapeuten zij dat groepstherapie waarschijnlijk niet zo goed zou zijn voor mij. Ik had meer baat bij 1 op 1. Logisch dat ik dat zei. Ik was er doodsbang voor. (Ze hebben ook niet toegegeven. Gelukkig maar).
Dit jaar heb ik stembevrijding, generatielijnen, cacao ceremonie, healing circle en paardrijden gedaan. Allemaal dingen waarvoor ik slapeloze nachten had maar die ik voor geen goud had willen missen. Dank je Jeanette, Petra, Petra, Charo, Kim, Joyce, Marco, Pomme, Maud en Frederike. Wat een magie!!!
Ook heb ik dit jaar mijn APK afgerond. Ik kan eindelijk weer fatsoenlijk eten, ademen, slapen.
Kortom Voor mijn gevoel is het tijd om een erg zware periode af te sluiten. Natuurlijk kan je een verslaving niet afsluiten, maar het voelt alsof ik het wel een beetje onder controle heb. Alhoewel ik het nog regelmatig moeilijk heb. Het was een lange weg met enorm veel hordes. Maar ook een mooie weg. Dank je ik dat je die genomen hebt. Het is tijd voor Arachon 4.0. Ik heb het gevoel dat ik eindelijk die vruchten kan gaan plukken van dat harde werken. Er is nog een enorme ruimte buiten die comfortzone die ik moet gaan onderzoeken. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil gaan doen. Let op wereld: “here i come”.
Ik wil iedereen een gelukkig 2023 wensen en iedereen bedanken die mij geholpen heeft op mijn reis.
Wees lief voor elkaar en stay safe.
Heel veel liefs Arachon