5 jaar!!
Het voelt soms veel langer geleden en gek genoeg ook soms veel korter. 5 jaar geleden heb ik gekozen voor het leven. Gekozen voor mezelf. Wat ben ik blij dat ik die keuze gemaakt heb. Ik val misschien in herhaling, maar ik noem 22 februari niet voor niets mijn nieuwe verjaardag. Dit is de dag dat ik opnieuw ben geboren en dat ik alles opnieuw mocht doen en nu net even wat beter. Gelukkig had ik nu als pasgeborene wel de wijsheid hoe het niet moest.
Terug naar de geboorte: Ik kan me mijn geboorte niet herinneren, maar de allereerste ademhaling, die eerste teug lucht lijkt me het allermoeilijkste. Daarna volgt de rest meestal vanzelf. Die eerste teug is de keuze voor het leven.
Mijn eerste ademteug was: HELP. Dat was de keuze voor het leven.
Gek genoeg belde ik mijn vader waar ik geen contact mee had. Ik had zoveel mensen kunnen bellen (wat ben ik een gezegend mens dat ik dat kan) maar belde diegene waar ik de grootste haat/liefde verhouding mee had. Ik weet eigenlijk niet meer waarom ik hem belde. Denk er vaak aan terug maar kan er niet de vinger op leggen.
Maar dit was tevens de eerste krachtmeting met de nieuwe Arachon als pasgeborene. De tweede kwam al vrij snel. Eerst naar de huisartsenpost en vervolgens naar Mondriaan (Vijverdal). Na wat korte gesprekken en héél veel wachten mocht ik naar huis. Wat!!!!!?
Alleen!!!!!!? Ik moest weer om hulp vragen. Alleen naar huis durfde ik niet. Gelukkig kon ik bij Christine slapen. Die tweede hulpvraag is al meteen makkelijker als je gekozen hebt voor het leven. Blijft fucking moeilijk maar het wordt steeds makkelijker.
De dag erna liep ik naar huis en besefte ik dat ik door een hel zou gaaan maar dat het beter zou worden. Ik wist dat ik met de billen bloot moest en dat ik snel op straat zou staan. Dat ik veel mensen onder ogen moest komen om al mijn leugens en bedrog te vertellen. Ik zag op dat moment alleen maar heel veel bergen maar het commitment was er. Ik liep meteen rechtop en hoefde niet meer over mijn schouder te kijken en de straat af te scannen. Ik zou met open vizier datgene aan gaan wat er ook maar op mijn pad zou komen. Niet meer vluchten en niet meer verstoppen.
5 jaar!!
Mensen vragen me vaker hoe het gaat.
Ik moet telkens zeggen dat ik het nog nooit zo goed heb gehad als nu.
Ik merk dat ik het zwaar heb met de laatste loodjes. Ik ben helemaal klaar met die 50 euro per week. Ik ben klaar met vragen of ik dit kan of dat mag. Ik ben klaar met de voedselbank. Ik ben klaar met spullen terugleggen in de supermarkt omdat ik steil achterover val van de prijzen. Ik ben er klaar mee dat je erop achteruit gaat als je een vaste aanstelling neemt ten opzichte van een uitkering. Ik ben er klaar mee dat als je gezond wil eten of goed voor het milieu wil zijn, dat je dan niet over weinig geld moet beschikken. Het is toch van de zotte dat het voor de grootste groep van de wereldbevolking onmogelijk wordt gemaakt om mee te doen met het transitiefeestje en dus daardoor gedwongen worden om juist dat te doen wat het slechtste is. De goedkoopste levensmiddelen met de grootste rotzooi erin en de goedkoopste rotzooi die er gemaakt kan worden, geproduceerd door landen die het allemaal niet zo belangrijk vinden.
Maar goed ik dwaal af. Ik heb hier enorm veel van geleerd. Ik geef alleen maar geld uit als het een goede investering is in mezelf. Ik moet wel. Ik slaap er meerdere nachten over voordat ik iets koop en ben er dan heel erg blij mee. Ik maak weloverwogen beslissingen. Ook een bijkomend voordeel: Ik kan morgen verhuizen zonder dat ik iets achterlaat. Ik kan morgen ontslag nemen en iets anders gaan doen als ik dat wil. Ik kan leven van het minimale en daar onzettend gelukkig mee zijn.
Ik heb zoveel geleerd de afgelopen 5 jaar en doe dat nog steeds. Ik blijf werken aan mezelf. Zoek waar mijn angsten liggen en ga er vol voor. “outside my comfortzone is where the magic happens”
Het blijft hard werken maar het is geweldig om te doen.
Vorige week had ik nog een training die me peentjes liet zweten van te voren maar wat heeft me dat weer mooie dingen gebracht.
Als je me morgen vraagt hoe het gaat, zal ik waarschijnlijk zeggen: Zo goed als ik het nu heb, heb ik het nog nooit gehad. Vraag je me het de dag erna weer zal ik waarschijnlijk hetzelfde zeggen. En de dag erna ook. Natuurlijk zijn er mindere dagen. Gelukkig wel ja want zonder die klote dagen zijn die mooie dagen net even wat minder mooi dan dat ze al zijn.
De gezegdes “de laatste loodjes” en “in het zicht van de haven” komen erg vaak in me op omdat ik nu pas snap en vooral voel wat ze betekenen. Die haven is voor mij augustus. 14 augustus vier ik het leven en vier ik de vrijheid. Die dag ben ik 5 jaar clean en ben ik uit de schuldhulpsanering. Dit zal groots gevierd worden.
Dank je Arachon voor het maken van de keuzes die je gemaakt heb. Dank dat je gekozen hebt voor het leven. Het is een onvergetelijke reis en dat die nog maar heel lang mag duren. Ik hou van je.
Groet jezelf!!!