Ik fietste afgelopen donderdag naar school en zoals gewoonlijk zeg ik zo’n beetje iedereen die ik tegenkom als ik op de fiets zit: Goedemorgen!. (niet dat ik zoveel mensen tegenkom)
Die ochtend keken twee mensen me raar aan omdat ik dat zei. Vervolgens rijdt een andere vrouw me bijna overhoop, terwijl ik van rechts kom, en kijkt me heel boos aan.
Een tijd terug kwam ik aanlopen in de rij bij de supermarkt en zei tegen een dame, die in haast aangelopem kwam, dat ze voor kon gaan want ik had toch alle tijd van de wereld. Ook zij keek me boos aan.
Ook weer een tijdje geleden zei ik op het werk, zoals elke dag tussen twaalf en een, fijne dag allemaal en tot morgen. Een vrouw die ik niet kende zei tegen mij “Ga je nu al naar huis? Wat een geluk heb jij” Ik antwoorde: “Alles is een keuze” En ook zij kijkt me raar aan.
We herdenken alles wat los en vast zit en misschien zal het en aan mij liggen maar hoe zit dat met onze corona periode? Het is vandaag 4 jaar geleden dat we in “intilligente lockdown” gingen. Heb eigenlijk nooit begrepen waar dat intelligent voor heeft gestaan. Alle maatregelen werden genomen in afwachting van landen om ons heen. Lijkt mij intelligenter om die voor te zijn, maar goed ik dwaal weer af. (Een van mijn kwaliteiten).
Ik was toen nog in dagbehandeling bij Mondriaan. Ik was aan mijn laatste weken bezig daar. Ik was al doodsbang dat ik daar zou moeten stoppen. Weg vangnet, weg structuur, weg collegaverslaafden.
Mensen die mij kennen weten wat afscheid nemen voor een impact heeft. Ik moest afscheid nemen van dat alles. En nu moest ik dat ook nog eens online doen. Ik weet nog de eerste bijeenkomst. Hoe vreselijk dat was en wat een inbreuk van mijn privacy. Ik zat in mijn o zo veilige omgeving met allemaal pottekijkers. Als ik hier zou instorten dan kon ik nergens naar toe.
Wat later bleek was corona eigenlijk wel een zegen voor mij. Als ik zucht had ging ik naar bed en wachtte tot het over zou gaan. Dit kon in die tijd nog wel even duren. Ik had toch niets beters te doen. Mijn kluizenaarsleven kwam hier goed van pas. Er was geen ontkomen aan. Ik moest het met mezelf doen. Ik moest met mijn nieuwe leven leren leven. Oh wat heb ik een hoop geleerd. Wat was het zwaar maar gelijk ook mooi.
Maar er gebeurde meer moois. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje. Er was saamhorigheid alom. We kwamen erachter wat essentiële beroepen waren. (Blijkbaar zijn ze niet meer zo essentiëel).
We zetten knuffels voor ramen. We zwaaiden naar mensen. We klapten voor de zorg. Er werden puzzelruilketens gemaakt. We waren allemaal vriendelijk naar elkaar. (Wat minder vriendelijk naar de overheid die nog nooit met dit bijltje gehakt had).
In China zagen ze voor het eerst blauwe lucht en in Venetië konden ze tot op de bodem kijken.
Als je goedemorgen tegen iemand zei, zei die goedemorgen terug.
Ouders moesten ook overdag voor hun kinderen zorgen. Iedereen moest het rustig aan doen en de wereld bleef gewoon doordraaien. Voor alles vonden we een oplossing omdat dat is wat we doen. We passen ons aan. Daar zijn we allemaal goed in. We kregen “de nieuwe normaal”
Maar helaas. Dat we ons goed kunnen aanpassen wil niet zeggen dat we dat dan ook blijven doen. De keerzijde is dat we verandering maar heel moeilijk vinden. (Ik weet er alles van).
Maar verandering kan ook mooi zijn. Blijkbaar hebben we weinig geleerd van die corona tijd. We zitten weer in het “oude normaal”.
Files zijn langer, treinen barsten uit hun voegen, thuiswerken is blijkbaar niet zo leuk, we consumeren meer als te voren, vliegrecords worden gebroken, oorlogen kunnen weer hervat worden.
De ‘rat race’ is weer in volle gang. Op naar de volgende pandemie!!!!!
Die gaat er natuurlijk weer komen (zie de geschiedenis). Welke dat is zullen we zien. AI-pandemie? De pandemie die genoemd wordt naar de persoon (eerst nobelprijs en daarna de galg) die de het medicijn heeft uitgevonden dat kanker de wereld uithelpt? Of gewoon weer een virus?
Het nare is dat we allemaal zelf verantwoordelijk zijn voor elke pandemie.
Ik in ieder geval zal blijven herdenken over het nare maar vooral over al dat moois. Ik blijf volhouden om goedemorgen te zeggen. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten van het leven. Ik blijf aardig en ik leer. Ik leer elke dag en pak dat wat mooi is vast en draag het uit. Meer kan ik niet doen. Sta eens stil bij die tijd en pak die mooie momenten, omarm ze en neem ze mee. Zeg af en toe eens goedemorgen tegen een vreemde. Vraag eens door als je iets vraagt. Neem de tijd. Doe dat alles ook met die intensie. Meen wat je zegt en doet.
Liefs 
