Afscheid,
Wat een gezegend mens ben ik toch.
Ik heb afscheid mogen nemen van mijn allerbeste vriend. Mijn steun en toeverlaat. Die persoon in mijn leven die mij leerde wat onvoorwaardelijke liefde is door het mij aan overvloed te geven.
Afscheid nemen is iets unieks. Hoe pijnlijk het ook is, je hebt de kans. Als die kans je gegeven wordt, grijp die dan met beide handen aan. In mijn geval: Al mij FB verhalen voorgelezen. Tranen met tuiten als ik iets voorlas vanuit het begin van mijn proces. Tranen met tuiten bij het excuseren voor de zoveelste maal van al mijn stupiditeiten. Hoe verder ik kwam richting de tegenwoordige tijd met mijn verhaal, hoe meer de trots het overnam. Ook bij hem.
Ik denk het mooiste wat hij hierover zei was: “ga je ze ook nog bundelen?”
Het vertellen over mijn “dateperikelen”. Het samen wegdutten op de bank, hand in hand, tijdens een voetbalwedstrijd. Samen luisteren naar cabaret. enz enz. Ik kan nog wel even doorgaan met deze mooie en warme momenten die voor altijd in mijn herinnering zullen blijven. Dit was voor mij hoge school afscheid nemen. Dankbaar dat ik aan dit proces mocht deelnemen.
“Everything is said and done” “Tot ziens” “Slaap zacht, droom mooi”