Reset.
Op de valreep nog een laatste verhaal dit jaar. Vorige maand mocht ik weer deelnemen aan een wel heel bijzondere reis door de woestijn. Het was dezelfde (innerlijke) reis waar ik vorig jaar aan had deelgenomen maar dan een andere route en andere deelnemers. Nadat ik geboekt had eerder dit jaar sloeg de paniek in eerste instantie toe. Ik had deze reis al eens gemaakt. Die was magisch. Wat als deze niet magisch is? Wat als de groep niet zo fijn is als de vorige? Ga ik nu de hele reis alles vergelijken?
Niets van dit alles was waar. Deze reis was wederom magisch en meer! De vorige reis was ik in het begin terughoudend en op mijn hoede. Niet deze keer. Ik ging all-in. Bam.
Dit betekende ook dat ik alles all-in terug kreeg van mezelf.
Het was een reis met vele inzichten en openbaringen. Wijze lessen werden geleerd.
Niet alleen de wijze lessen van de woestijn alsook de wijze lessen van Pomme ( Tantrische oefeningen, somatische oefeningen, bio-energetische oefeningen, zenuwstelselregulatie, lichaamswerk, ademhaling, aanraking, klank)
Maar vooral de wijze lessen van mezelf. Het aanboren van je eigen wijsheid. De wijsheid die iedereen in zich heeft om te kunnen groeien. Het vergt alleen wat moed om deze wijsheid op te zoeken en er vervolgens wat mee te doen. Het is je eigen innerlijke spiegel die je precies kan vertellen wat goed voor je is. Vervelende is dat die spiegel altijd gelijk heeft en je niet de gemakkelijkste weg wijst. Die spiegel die je verteld dat je grootste angsten tevens je grootste verlangens zijn.
Ik kan een legio van angsten opnoemen die ook mijn verlangen zijn. Ik denk dat mijn aanstaande podiumkunsten wel het beste voorbeeld is. Maar het zijn ook de kleinste angsten en verlangens.
De oorverdovende stilte en de tijd in de woestijn maakt dat ik deze spiegel lang en veelvuldig kon aankijken. Wat ik zag was niet altijd even leuk maar erg leerzaam. De woestijn maakt mij een beter mens. De woestijn leert mij vertragen en verstillen. De woestijn leert mij om eindelijk uit mijn hoofd te geraken en te VOELEN. Voelen diep vanbinnen en geen eindeloze stroom van gedachten in mijn hoofd. Ik heb angsten overwonnen en ben weer een stukje dichter bij mezelf gekomen.
Ik denk dat ik daarom best moeite heb gehad om dit te schrijven.
Het is namelijk wederom een verhaal. Verhalen schrijven is waar ik goed in ben. Maar deze reis is niet te vertellen in een verhaal omdat het een gevoel is en moeilijk te beschrijven is met woorden.
Mensen vroegen mij veelvuldig hoe mijn reis was. Ik kan tot op heden nog niet uitleggen hoe het was. Het was Magisch!!!!
Graag wil ik iedereen uit mijn groep bedanken voor deze bijzondere reis. Jullie waren zonder dat jullie het wisten mijn persoonlijke groeifactoren. Fijn dat ik jullie heb mogen leren kennen.
Rashed en de andere Bedoeïenen (en niet te vergeten Maradonna) om mij te laten zien dat je met weinig heel veel kan en dat je niet veel nodig hebt, dat echt belangrijk is, in het leven.
Angie van Feel-the-desert: voor de professionele begeleiding en de onuitputtelijke wijsheid die je met ons deelde. Zelfs als je je even niet zo lekker voelt is die geweldige lach te vinden op je gezicht en loods je ons ogenschijnlijk makkelijk door de woestijn.
Mijn collega’s die mij deze reis gunden. Dank!
Pomme van Emocare. Mijn akela. Wat ben jij een wijze vrouw. Dank dat je me telkens weer uitdaagt om te groeien. Dank voor die hele veilige bedding die jij mij biedt om te kunnen groeien. Die veiligheid maakte dat ik all-in kon gaan. Dank voor al die oefeningen die telkens weer een stapje verder uit mijn comfortzone gingen. Dank dat je wederom een stukje op mijn pad van herstel bent meegelopen en dat ik mee mocht gaan op deze magische reis.