Gisteren was surprise night bij L’okapi.
Vroeger was het bij ons heel normaal tijdens surprise avond om elkaar helemaal tot de grond toe af te branden. Er waren momenten dat mensen er naar uit keken. Voor mij was het de ergste tijd van het jaar. In mijn zwerversbestaan ben ik alles 3x verloren. Behalve deze gedichten. Ik liet ze 2,5 jaar geleden zien aan een goede vriendin. Deze gedichten gingen over bedplassen, broekpoepen, eerste scheerbeurt, puisten, puberstank, seksuele voorlichting, verslavingen, slechte cijfers, falen, etc. Elk jaar had ik weer slapeloze nachten als deze leuke avond weer in zicht kwam. Deze vriendin schreef daarop twee jaar geleden een nieuw gedicht voor mij en droeg dat op 5 dec aan me voor. Het is tot op heden nog steeds het mooiste cadeau dat ik bezit. Gisteren heb ik het voorgedragen aan de L’okapi community. Ook had ik een vuurkorf meegenomen waar we de oude gedichten samen hebben verbrand. Verbranden van dat wat niet meer dient en niet meer nodig is. Het voelde zo fijn om dat te doen en dan ook nog in aanwezigheid van zulke mooie mensen. Dankbaar voor deze memorabele avond.
Vandaag bij het schrijven van dit stukje besefte ik me dat Sint misschien wel gebruikt werd om dingen te bespreken die onbespreekbaar waren omdat we niet wisten hoe. Je kon ongelimiteerd en zonder filter los gaan en dan die arme man alles in de schoenen schuiven. Het onvermogen van communicatie werd op deze manier ingevuld. Ik kan me helaas niet herinneren wat ik zelf geschreven heb. Mocht ik over een grens zijn gegaan dan spijt me dat enorm.
Hieronder dat mooie gedicht.
Lieve Arachon,
Het is met mij. Sinterklaas. Al heb ik het druk met brieven schrijven aan kleine kinderen, ik maak even
tijd voor een brief aan jou. Want toen jij zelf klein was, heb ik brieven gestuurd zonder tijd te nemen
om echt naar jou te kijken. Ik schreef over betere cijfers halen, braver zijn en dat het wel goed zou
komen met jou. Je had liever andere dingen gehoord. Dingen die er echt toe doen. Ik zit al heel mijn
bestaan vast aan een rol die beloont en berispt. Ik maak soms grappen van niet zo grappige dingen. Ik
heb niet genoeg begrepen wat dat met je deed. Nu mensen veranderen, verander ik mee. Ik laat me
deze keer niet influisteren door een vader met een geraakt hart en een moeder die niet beter weet.
Ze houden van jou, dat weet je wel. Nu ik mij niet laat influisteren, zie ik jou beter. Hetgeen ik jou als
kind wel had mogen pennen, wil ik alsnog voor jou op papier zetten.
Lieve Arachon, ik volg jou nu al een hele tijd. Want wat jij de voorbije jaren hebt gedaan, blijft
niemand onopgemerkt. Dat doen helaas ook niet veel mensen jou na. Je hebt ongelooflijk veel kracht
in je. Met kracht bedoel ik wilskracht, doorzettingsvermogen, volhouden en lef. Dat zat altijd al in jou!
Je had mensen rondom je nodig die dat konden zien, wie Arachon echt was. Mensen die in jou
geloofden. Die waren er gelukkig ook. Vier jaar geleden ging jij voor het eerst opnieuw geloven in
jezelf. In jouw kunnen. In jouw kracht. Elke dag weer, put jij uit die krachtbron in jezelf en van daaruit
kies je om te leven. Je kiest daarbij niet de makkelijkste weg. Je daagt jezelf uit om te groeien. Ik zie
zoveel opgegroeide kinderen die het helemaal niet aandurven om stil te staan bij zichzelf. Ze rennen
maar, ze gebruiken van alles, ze consumeren zich suf en ze vinden het heel lastig om naar zichzelf te
kijken. Ze gaan door met wat ze deden om maar niet te hoeven voelen. Je hebt gekozen om het pad
van de kwetsbaarheid te bewandelen, hoe sterk is dat. Alles wat je niet diende, heb je naast je
neergelegd. Je hebt leren luisteren naar je lichaam. En je zorgt al zo goed en nog steeds beter voor
jezelf. Ook al vind je sommige zaken heel spannend, zoals stembevrijding, toch laat je je stem horen.
Je laat je stem ook horen in het delen van je levensverhaal op podcasts en zo geef je mensen moed
om door te gaan. Ook al was improvisatietoneel ver voorbij je comfortzone, je maakte de reeks af. Je
laat je omringen door bloedstollende vriendinnen die je op z’n minst gezegd uitdagen en toch ren je
niet van ze weg. Je durft onderzoeken naar hetgeen mensen in jou raken. Ook al breekt het zweet je
regelmatig uit, je gaat de uitdaging telkens weer aan. Ik las onlangs: Als je bang bent voor het
onbekende, leer het dan kennen… Op jouw tijd Arachon. Gun jou de tijd. Je hebt op korte tijd al zoveel
bereikt. Het is goed om in beweging te blijven, zonder te hollen. Ik weet dat je het liefst vandaag nog
een heel leven zou willen inhalen, alles opgelost zien. Met geduld raak je ver. Tijd nemen is duurzaam
vooruitgaan. Volg je hart. In het moment. De weg laat zichzelf zien. Wat je nu roert, daar ligt de
volgende les. Je groeit en je groeit alsmaar door. Als ik vorig jaar naar je keek en ik kijk vandaag naar
je, zie ik een man die zich geleidelijk aan ontwikkelt tot de beste versie van zichzelf. En een mindere
dag is ook prima. Die heb ik ook regelmatig. De mindere dagen zijn als pauzemomenten. Je bent een
mooi mens Arachon. Ook dat had ik je uitdrukkelijk als kind mogen zeggen. Je bent ongelooflijk
bekommerd om je medemens. Om het voortbestaan van de aarde. Je zou het liefst iedereen kunnen
behoeden voor pijn en verdriet. Dat groot hart is wat je prachtig maakt. Met een gevoeligheid die jou
siert en niet minder maakt dan een ‘man man’, een man met zachtheid én met lef. En wat jij kunt
maken met jouw handen! Al die originele creaties! Van heel weinig maak je heel wat. Van spullen die
gewoon niet meer dienen, maak jij een uniek werkstuk. Je hebt ook nog eens gevoel voor humor, je
houdt van grapjes, je bent goed met kinderen.. Je staat altijd klaar om te helpen. Je hebt ook leren
klaarstaan voor jezelf. Je was een gever. Je kan nu geven en ontvangen. Je mag zeker blijven
ontvangen, zelfs zonder er iets voor in de plaats te geven. Er is één zin waar ik mee had mogen
beginnen in jouw jonge jaren, in mijn Sintbrieven aan jou.
Ik ben fier op jou. Op wie je bent. Helemaal zoals je bent.
Met liefde, van Sint.