Paleis.
Gisteren was het precies 6 jaar geleden dat ik voor het eerst in mijn nieuwe paleisje ging slapen. Ik woonde daarvoor al enige tijd bij Impuls. (Een opvanglocatie). Eerst op een kamer en later in een kleine studio. Mijn begeleiders wilden me liever niet bij het Leger des Heils hebben. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik sliep bij vrienden (ik ging toen van plek naar plek). Het voelde alsof ik iedereen tot last was. Ik kon nog beter onder een brug slapen want dan was je niemand tot last. Ik kreeg slaapplekken uit verwachte hoek maar ook uit onverwachte hoek. Oh wat ben ik deze mensen dankbaar. Zonder deze mensen was het allemaal een heel stuk zwaarder geweest.
De telefoon ging en ik zou een plek krijgen bij Impuls (30 mei). Ik was zo blij. Niemand meer tot last. Maar ook: niet meer stiekem drinken. (ik was nog niet gestopt). Het was helemaal geen fijne plek maar op dat moment wel mijn plek.
Begin december kreeg ik te horen dat ik een flatje kon krijgen. Ik had wederom weer eens stinkende mazzel. Het flatje dat ik kreeg kon je alleen maar krijgen als je een wmo indicatie had omdat de persoon die er woonde deze ook had.
Ik kon donderdag de sleutel krijgen. Met mijn begeleider gingen we het contract tekenen bij de woningbouwvereniging. Ik was enorm happy. Dit was een megastap. Tevens vond ik het ook doodeng. Alleen, weinig controle in wat voor mij tot op de dag van vandaag nog steeds de moeilijkste tijd van het jaar is.
Diezelfde dag nog mijn spullen halen die in opslag stonden. (matras en dekbed en twee dozen). Zo ging het al mijn hele leven. Elke keer ging ik weer ergens wonen met een tas vol kleren en een matras. Altijd een tas met kleren klaar voor als ik er weer uitgegooid zou worden. Deze keer zou het anders zijn. Dit zou de start worden van iets heel moois. Geen slapeloze nachten meer over huisvesting. Niet meer hoeven te verstoppen in meterkasten of onder een bed. Niet meer slapen onder bruggen in auto’s of kelders. Mijn eigen thuis waar ik me voor het eerst in mijn leven veilig zou voelen. De jaren die volgden zou ik nog duizenden angsten doorstaan, maar er was altijd die veilige haven. Die veilige haven die er nooit was geweest. In het verleden lette ik altijd op andermans huizen als die op vakantie waren. Dit was vaak mijn redding. Nu doe ik dat nog steeds, maar ben ik elke keer weer blij als ik naar mijn eigen paleis ga.
Een paar weken geleden lag ik nog onder de sterrenhemel in de Sinaï woestijn terwijl ik me toen voorgenomen had nooit meer buiten te slapen. Het hele grote verschil is dat de woestijn een vrije keuze was en het park een noodzakelijke keuze.
Nu slaap ik ook in mijn camperauto uit vrije keuze waar het vroeger ook een noodzakelijke keuze was.
Oftewel “Home is where the hart is” Thuis is een gevoel”
Die vrijdag ging ik op mijn allereerste life-changing retreat (daarover later meer). Zondag kwam ik daarvan terug en sliep ik voor het eerst in mijn nieuwe paleis. Ik kan me nog herinneren dat ik die avond en nacht bijna geen oog had dichtgedaan. Heel veel emoties die toen naar boven kwamen. Angst, verdriet, blijdschap en nog meer angst. Later die week kreeg ik nog een aantal spulletjes en begon de start van het opbouwen.
Op de eerste foto zie je hoe ik er in het begin woonde. De salontafel en kleden waren van de vorige bewoners. Ook de gordijnen, helemaal geel van de nicotine, waren van hun.
Op de tweede foto zie je hoe het nu is. De lelijke salontafel heb ik nog steeds. Hij laat me elke dag zien waar ik vandaan kom.
Zo trots 