OxycoDO or DON’T.
Iets waar ik wel eens over gedroomd had maar wat nog nooit werkelijkheid was geworden of waar ik nog nooit een keuze over had moeten maken. In het kader van “Alles is een keuze”, was dit wel een hele moeilijke en nog steeds vraag ik me af of dit wel de goede keuze is. Vorige week maandag na mijn werk ging ik even op de bank liggen en toen ik wakker werd van mijn dutje zat mijn onderrug volledig op slot. Dit is bij mij een terugkerend probleem. Als ik spanning heb in mijn leven dan uit zich dat in fysieke klachten in mijn onderrug. Na onderzoek is gebleken dat dit, door gedane arbeid in het verleden, sowieso al een zwakke plek is in mijn lijf. Normaal ga ik dan naar de osteopaat en die doet zijn magie en dan kan ik er weer tegenaan.
Nu voelde het anders. Ik kon niet meer opstaan. Elke beweging deed verschrikkelijk pijn. Een doosje brufen en paracetamol hielp niet. Die nacht zakte ik in mekaar toen ik naar het toilet probeerde te gaan. Ik lag op de gang te huilen zonder telefoon en voelde me helemaal hulpeloos. De volgende ochtend de huisarts gebeld. Die stuurde een receptje naar de apotheek voor tramadol. Ik had al gezegd dat dit geen soelaas zou brengen maar ik moest dit eerst proberen. De osteopaat kon ik ook pas later in de week terecht. De cocktail (5x pd) 1tramal/2paracetamol/2brufen bood inderdaad geen verlossing. De osteopaat deed later zijn magic trick maar dit had voor mij niet het gewenste effect. Ik moest nu bewegen om verder te komen. Ik durfde echter niet te bewegen omdat ik steeds maar bang was om weer “op slot” te gaan. Dus ik zat vast in een vicieuze cirkel. Ik kon vrijdag terecht bij de huisarts. Ik baalde enorm van het feit dat ik niet terecht kon bij mijn eigen huisarts (dan kon ik pas volgende week geholpen worden).
Daar kwam het: Ik schrijf je oxycodon voor!!!! Duizend gedachten gingen door mijn hoofd: Je kent me niet. Heb je mijn dossier gelezen? Help!!! Wat vind MIJN huisarts hiervan? Hoe haal je het in je hoofd? Wat nu?
Kortom: De angst regeerde. Voor mensen die het niet weten: Oxycodon is een opiaat dat wereldwijd al vele doden op zijn geweten heeft. 2x zo sterk als morfine en enorm verslavend. De documentaire dopesick brengt dit mooi aan het licht.
De keuze was aan mij: Pijnstilling waardoor ik uit de angst kom om te bewegen en dus beter kan bewegen en sneller kan helen. Of het niet doen en steeds in angst blijven om weer “op slot” te raken. Plassen in de wasbak omdat je niet kan zitten. Hulp vragen bij het veters strikken. Ik heb gekozen om het dan toch maar te doen.
Ik heb twee soorten. 1 trage langwerkende en 1 snelle kortwerkende. Gisteravond toen gebeurde het. Ik zat met de koptelefoon op (had net een kortwerkende genomen omdat ik graag dit stukje wilde schrijven en zitten gaat zelfs met dit goedje niet van harte). Ik voelde de buzz of de high. Ik werd terug geslingerd in de tijd. Zittend achter de pc met een pilletje op luisterend naar mijn favoriete muziek. Het enige wat nog miste was de drank. In eerste instantie raakte ik volledig in paniek. Het voelde als enorm falen. Het voelde als een terugval. Het voelde stiekem ook heerlijk. Het voelde als gemis. Alle emoties kwamen voorbij. Ik was 6,5 jaar clean. Ben ik dat nu niet meer? In de wereld van verslaafden krijg je muntjes als je zoveel tijd niet gebruikt. Ik heb deze niet omdat ik nooit naar een AA meeting ben geweest. Moet ik weer opnieuw gaan tellen? Als ik zacht en lief ben voor mezelf, dan niet! Als ik hard ben voor mezelf dan heb ik gefaald en moet ik overnieuw beginnen. Gelukkig heb ik geleerd om zacht en lief voor mezelf te zijn. Ik kies er dus ook voor om zacht en lief te zijn. Het is ok. Dit is ok. Vroeger was ik altijd alleen maar hard voor mezelf dus dit is pure winst. Het is maar hoe je het bekijkt.
Met tranen in mijn ogen lees ik deze laatste zinnen hardop en ben fucking trots op mezelf. Ik VOEL de zachtheid en liefde voor mezelf. Ook dit is een buzz en een high.
Zoals al mijn posts zijn het inkijkjes uit mijn leven. Ik heb al meerdere plannen om vanalles wat betreft blokkades etc aan te pakken. Ook sporten ga ik doen. Ik vraag niet om advies.
Liefs. 