6 Jaar.
Whoop whoop. 6 jaar nuchter. Wat een mijlpaal weer. Ik had alweer een heel verhaal geschreven over toen en nu. Zelfs foto’s van toen en nu. (dat was wel schrikken overigens). Hoe zwaar het was om te komen waar ik nu ben etc. Een verhaal van de mind, van je ego.
Dit jaar blijf ik lekker bij mijn gevoel. Het gevoel van trots, zelfliefde, warmte en van bewondering.
Bewondering voor mijn collega’s. Ik had gisteren mijn collega’s gevraag om me te helpen met dit filmpje. Ik vond het zelf wel een beetje spannend om hun te vragen. We hebben het op het werk over de meest enge ziektes, over doodgaan en geboren worden. Over bruiloften en andere grote life changing gebeurtenissen.
Die van mij is er ook een, alleen op deze heerst toch nog steeds dat taboe. Maar goed, terug naar mijn gevoel. Ik kwam thuis en het deed me wat. Hoe mooi is het dat ik me op mijn werk bij mijn lieve collega’s zo veilig voel dat ik kan vragen om me te helpen. Dat ik op mijn werk me zo veilig voel dat ik daar alles kan delen. Dat ik op mijn werk ruimte krijg voor persoonlijke groei (er zijn geen conciërge cursussen maar kon al twee keer naar de woestijn waar ik telkens weer leer en groei). Dus ik laat het dit jaar lekker bij mijn enorm fijne en warme gevoel. Dank allen daarvoor. 