Dansen in het bos.
Ik heb er al eens over geschreven.
Dit weekend is Lowlands. Al die keren dat ik daar was, had ik altijd de hulp van mijn trouwe maatjes (drank en drugs). 4 dagen helemaal uit je plaat gaan 15 uur per dag. Maar niet alleen daar. Overal waar ik danste waren mijn trouwe maatjes daar. Ik stond overal als eerste vooraan, op de bar, op het podium of hangend in een kroonluchter. Tot vervelends toe voor andere mensen besefte ik me later.
Toen ik deze maatjes de deur had gewezen durfde ik niets meer.
Ik durfde geen muziek meer te luisteren laat staan te dansen. Alles had een assiciatie met mijn maatjes. De eerste twee jaar waren hierin het moeilijkst. Langzaam maar zeker durfde ik weer te luisteren naar muziek zonder meteen zucht te hebben. Toen kwam daar de voorzichtige danspasjes bij. Thuis natuurlijk zodat niemand je kon zien. Toen kwamen daar de concerten en het voorzichtig meebewegen. Maar samen met andere mensen dansen bleef een uitdaging die ik maar niet te boven kwam. Ik zag vaker “ecstatic dance” voorbij komen en dacht toen altijd: Wat zou het vet zijn om daar naar toe te gaan en helemaal los te gaan en in die muziektrance te komen zonder mijn maatjes. Telkens kwam het weer voorbij en telkens durfde ik het niet. Vrienden wilden me meenemen maar dat maakte de angst alleen maar groter. Als ik ga dan alleen. 5 weken kwam er iets voorbij waarvan ik dacht: Dat is het. Hier ga ik naar toe. Toegezegd dat ik kwam. Die bewuste dag kwam dichterbij en mijn twijfel nam alleen maar toe. Nee ik zou gaan.!!!. Uiteindelijk werd het afgelast. Godverdegodver. Ik kreeg weer de vraag voor de volgende keer. Doe je mee de volgende keer. Ik had meteen ja gezegd zodat ik niet zou gaan twijfelen.
Vandaag was het zover. Na een slechte nachtrust. Hartslag 200 en klotsende oksels ging ik ‘Dansen in het bos”.
Op een toplocatie in het bos in Zutendaal. Wat een feest. Ik heb 2,5 uur aan een stuk staan dansen met een groep vreemden.
Het enige wat ik in het begin dacht was: Ik dans alleen maar met mijn ogen dicht want dan zien ze me niet.
Het ging steeds beter. Eerst stond ik aan de rand met mijn rug naar iedereen. Daarna met mijn gezicht naar iedereen om uiteindelijk helemaal vooraan uit mijn plaat te gaan (zonder mijn maatjes)
Vanessa en Angelique bedankt dat ik aanwezig mocht zijn op die geweldige locatie en in die veilige setting. Ik heb weer een overwinning gehaald bij jullie. Iedereen die daar aanwezig was bedankt voor die mooie happening.
Liefs 
en tot de volgende keer.