De donkere dagen voor kerst!
Afgelopen week was ik bij een voorstelling van @L’Okapi Music in de repeteerruimte van de muziekgieterij. Het was een kerstvoorstelling. Er werd muziek gemaakt en verhalen verteld.
Charlotte vroeg of ik ook een verhaal wilde vertellen. Mijn eerste gedachte was: JA dat wil ik en dan neemt, zoals zo vaak, mijn hoofd het over en gaat er eens goed over nadenken. In een split second gebeurt er dit in mijn hoofd:
* Goede repetitie voor mijn optreden
* Wat zou het geweldig zijn als ik dat nu zou doen
* Go go go
* Ik blaas ze omver
* Nu of nooit
* Welk verhaal (subgedachtes met verschillende verhalen)
* Ik heb geen kerstverhaal
* Mijn kerstverhaal dat ik heb is te verdrietig
* Kerst sucks
* Ik durf helemaal niet
* No way
* Ik doe het niet
En dit is maar een fractie wat er voorbij komt in een hele korte tijd.
De muziek is erg leuk en ik geniet van het optreden. Ik had de keus genomen om het niet te doen maar al die gedachtes bleven in mijn hoofd. Natuurlijk heb ik een kerstverhaal. Iedereen heeft een kerstverhaal. De laatste paar dagen blijft het me maar bezighouden. Het is maar hoe je het verteld en wat je weglaat of niet.
Mijn kerst verleden is er een dat ik liever heel ver wegstop. Sinterklaas en kerst zijn voor mij als kind een van de meest traumatische ervaringen. Met sinterklaas werd je volledig afgebrand en met kerst moest je alleen maar dingen doen die je niet wilde. Er was alleen maar ruzie en lange gezichten. Schelden en nog meer ruzies. Verplicht dit en verplicht dat. Naar de kerk gaan terwijl je dit de rest van het jaar niet deed. Alleen maar op eieren lopen de hele tijd. Overal je gezicht laten zien in een race tegen de klok om maar iedereen tevreden te houden (misschien had ik daarom altijd volcontinue beroepen. Iedereen wist dat ik altijd alle diensten met kerst wilde). En overal brak elke keer weer de derde wereldoorlog uit. Later toen ik mijn familie niet meer ging bezoeken was er de eenzaamheid en het verdriet. De enorme hoeveelheden drank en drugs. Het met kerstavond op stap gaan en dan eerste kerstdag in coma liggen om dat er niets open was om vervolgens tweede kerstdag weer helemaal los te gaan. Vluchten van de harde realiteit. Jezelf in slaap huilen was standaard tijdens deze dagen.
Of ik vertel dit:
5 jaar geleden zat ik tijdens deze dagen in de dagopvang van de verslavingszorg. Ik had net te horen gekregen dat er tijdens kerst en oud op nieuw geen dag zorg was. Dat vond ik wel het meest absurde dat ik tot dan toe gehoord had in mijn proces. Je kon het crisisnummer bellen als het moeilijk was. De tijd waar ik het meest tegenop zag was die hulp er niet. Ik zat net 10 dagen in mijn nieuwe paleisje helemaal alleen. De angst was enorm. Ik heb die dagen alleen maar onder de wol gelegen en liggen wachten tot het voorbij was. Dat werkte op dat moment voor mij zo en nu zelfs nog als ik het erg moeilijk heb met de zucht.
Elk jaar werd de zucht minder en zag ik er minder tegenop. Ik begon zelfs weer bij mensen op bezoek te gaan. Ook de familie heb ik voorzichtig geprobeerd door heel duidelijk mijn grenzen aan te geven. De afgelopen twee jaar kan ik zelfs genieten op school van het winterfeest. Het is heerlijk om de vibe van kerst te voelen.
Afgelopen week was ik goed ziek maar ben toch gaan werken omdat ik niets wilde missen. Ik heb nog steeds geen versiering of boom thuis, maar dat is prima.
De belangrijkste gedachte die ik had tijdens het optreden had ik nog niet gedeeld. De belangrijkste gedachte was:
Het wordt tijd om nieuwe herinneringen te maken lieve Arachon.
Alles is een keuze. De keuze hoe je je verhaal verteld en de keuze wat je doet in dat verhaal.
Een fijne kerst voor iedereen.
Liefs Arachon