De gift van het geven
Wat is de gift van het geven? Iets aan iemand geven zodat hij andere mensen iets kan geven in tijden dat hij niets te geven heeft.
Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik best een vrijgevig persoon ben. Dit hield iets meer dan 5 jaar geleden op.
Ik kon niets meer geven. Niet aan anderen maar ook niet aan mezelf.
Ik kon geen dingen, geld of liefde geven aan mezelf laat staan aan anderen. Ik moest leren vragen, ontvangen en nemen. Een van de moeilijkste lessen in mijn proces. Geven is zovele malen makkelijker als ontvangen. Ik ben er nog steeds erg slecht in. Het gaat me wel iets beter af. Als je van overleven naar leven gaat dan ontvang je om niet weer te hoeven overleven. En leven gaat me heel goed af.
Maar wat mis ik het om te geven. Zo af en toe krijg je iets van een ander waardoor je kan geven. Vaak is het voor de ander een kleinigheid, maar voor mij een enorm cadeau.
Ik kreeg een aantal jaar gelden een Bol kaart. Ik zei dank je wel en dat ik daar een cadeau ging kopen voor iemand die jarig was. Die persoon zei dat die bon voor mij was. Dat is de gift van het geven. Zij stelde me in staat om iets te doen wat voor mij op dat moment onmogelijk was. Laatst kreeg ik bonnen om te gaan uit eten. De volgende dag kon ik iemand meenemen om haar slagen te vieren.
Ook had ik pas een cabrio te leen waardoor ik een vriend kon meenemen naar een fijne plek. Van diezelfde mensen kreeg ik een hond te leen. Die hond kon ik elke avond liefde geven (waarvan ik een hoop heb). Ook heb ik soms een auto van , als ze op vakantie zijn, waardoor ik iemand anders kan helpen met vervoer. Misschien dat ik daarom zoveel met planten bezig ben. Zij geven me de gift van het geven. Zij zorgen voor stekjes waar ik dan weer andere mensen kan blijmaken.
Hoe kom ik op dit verhaal? Ik liep laatst door Luik op een rommelmarkt en gaf een zwerver, of misschien wel iemand die daar gewoon zat met een bekertje (heb het niet gevraagd), 2 euro. Misschien zou hij dat wel gebruiken aan het einde van de dag om iets met zijn maat te gaan drinken. Maar daarom kwam ik niet op dit verhaal. Ik kwam op dit verhaal omdat ik dankbaar ben dat mensen mij in staat hebben gesteld om te kunnen geven.
Vandaag is de laatste dag van mijn schuldhulpsanering. WHOOP WHOOP. Wat een enorme last valt er van mijn schouders.
Met dat ik dit schrijf loop ik helemaal vol…………………………..
Wat een hels karwei was dat. Ik kan me nog herinneren dat ik iets meer dan 5 jaar geleden bij de belastingdienst zat. We zaten in een ruimte met 3 mensen van de belastingdienst, mijn bewindvoerder, mijn boekhouder, een stagiair en ik. Het werd de grote koehandel show. Een pissingcontest. Er werd met macht gesmeten en dat alles ging over mij door mensen die mij helemaal niet kenden. Mijn lot lag in hun handen. Het was het meest vernederende dat ik ooit heb meegemaakt.(slapen onder een brug is nog minder vernederend) Het enige wat ik telkens hoorde was: “Ik wil dat dhr Besseling wel moet boeten”. Toen we eindelijk buiten stonden vroeg ik aan mijn bewindvoerder wat er nu eigenlijk was gebeurt. Hij zei: Je hebt geluk. Je boetes bij de belastingdienst zijn kwijtgescholden.
Die man zal wel heel erg goed geslapen hebben. Deze man had de gift om te geven. Ik hoop dat hij het ook zo gezien heeft. Ik heb toen een week lang alleen maar kunnen huilen.
Vanmiddag zat ik op een terras en heb ik de lunch betaald. Wat een goed gevoel gaf me dit. Het vieren van het einde van de schuldhulpsanering.
Mijn vakantiegeld is nu ook mijn vakantiegeld.
20 % loonsverhoging. (maandelijkse aflossing stopt).
Ik hoef niet meer te vragen om te kunnen geven.
Mijn levenswijze zal niet veranderen. Ik heb een enorm rijk leven en ben enorm trots op waar ik sta. Eergisteren schreef iemand over mij.
“In zijn zelfzorg is hij nu één van de rijkste mensen die ik ken. Tevreden met weinig maakt hij van alles genoeg”
.Mijn hart liep over. Dank je Annick.
Op naar de volgende mijlpaal.
Liefs Arachon.