Wat is het toch met ons? Ik heb me weer verbaasd de afgelopen tijd en speciaal met kerst. Voor mij is kerst een tijd die ik graag aan me voorbij zie gaan. Ook ik zou graag nieuwe tradities maken waarbij ik me wel op mijn gemak voel. Echter op dit moment is dat niet zo en daar heb ik vrede mee. Mijn herinneringen van kerst zijn er voornamelijk van moeten en ruzies. Ik zag altijd op tegen deze tijd. Geharnast ging ik altijd op pad. Later toen ik de drinkleeftijd bereikte, verdoofde ik de boel.
Waarom wordt toch die druk er zo opgelegd? Waarom moeten de verwachtingen zo hoog zijn? Waarom worden mensen tijdens deze dagen zo hard op de feiten geduwd en verteld wat ze moeten doen en als ze dit niet doen dan ben je anders en doe je het niet goed.
Die hoge verwachtingen beginnen bij je geboorte tot aan je kist.
Als je zo oud bent moet je kunnen kruipen, lopen, grijpen en praten. Als je 6 bent start je met toetsen. Als je 12 bent moet je allemaal universitair niveau halen. Je moet leren voor banen die, als we even pech hebben, allemaal straks door AI gedaan worden.
Je moet bezit hebben. Enz, enz, enz.
Met kerst maken we het voor een hele bevolkingsgroep nog wat erger. Of het nu jeugd is of de ouderen. Vluchtelingen of alleenstaanden. Gescheiden mensen. Weduwes of weduwnaars of wezen. (Ex)verslaafden. Psychisch kwetsbaren.
Vooral tijdens kerst blinken we uit in het op de feiten duwen van deze groep mensen. Wekenlang zien we reclames van gezinnen en families en wordt er elke dag maar gezegd dat je samen moet zijn.
Vervolgens gooien we de hele wereld op slot. Alle instanties, winkels, buurthuizen en ga zo maar door doen we dicht. Een 24 uurs economie geldt alleen maar als de werkende klasse werkt.
Hanggroepouderen kunnen niet meer naar de supermarkt voor hun praatje. Buurthuizen zijn dicht. Verenigingen liggen plat.
En deze vind ik nog het mooiste: Toen ik in de verslavingszorg zat, was deze met kerst dicht. Wat voor mij de moeilijkste tijd van het jaar was, moest ik het doen met een crisis nummer dat ik kon bellen. Ik kan me nog goed herinneren. Kerst 2019 lag ik 3 dagen rillend in bed met het nummer op tafel. Mijn begeleider kwam langs op eerste kerstdag en luchtte even zijn hart met al zijn problemen en vertrok weer. Daarna weer snel naar bed.
Nu laat ik kerst een beetje aan mij voorbij gaan wat ik helemaal prima vind tot eergisteren. Ik stond de ramen te lappen en van onderen riep er iemand dat het kerst was en keek me raar aan.
(Ik had voor mezelf besloten dat ik mijn huis helemaal zou poetsen en lekker schoon het nieuwe jaar in zou gaan).
Ik ging snel naar binnen en verstopte mijn woede. (voor het eerst in lange tijd was daar weer die zucht) Ik was niet boos op dat koppel. Ik was boos op de wereld. Waarom houden we dit in stand? Waarom bepalen we zo krampachtig wat de ander wel of niet met kerst mag doen? Wat er wel en niet van je verwacht wordt? Waarom gooien we alles dicht? Wat een feest zou moeten zijn van verbinding en verbroedering is voor velen juist het tegenovergestelde. Die enorme druk erop leggen versterkt het alleen maar. Gelukkig duurt het maar twee dagen en kunnen we die enorme hoge druk weer gewoon in het dagelijks leven toepassen.
Behalve bij mij. Ik heb dit weer achter de rug. Ik ben er weer klaar voor. Klaar voor het nieuwe jaar met geweldige uitdagingen en veel verbinding en veel plezier. Met veel passie en gezonde spanning ga ik het nieuwe jaar in. Ik zie ernaar uit. Bij mij geen hoge verwachtingen of hoge druk tenzij ik ze me zelf opleg. Dankbaar voor het leven dat ik leidt en dankbaar voor iedereen die er in voor komt. Dit is wat ik iedereen wens het komend jaar: Mijn leven!!!
Liefs. 