De kracht van een liefdesbrief.
Gisteren mocht ik een workshop geven bij L’Okapi Music.
Zo dankbaar dat zij mij het podium gaven om dit te doen.
Wat een reis was dit zeg. Mijn allereerste workshop voor 25 man.
Wederom ver buiten mijn comfortzone, maar het was magisch.
Ik had het idee gekregen om onderstaand verhaal van mijn eigen liefdesbrieven te delen. Dit verhaal had ik eigenlijk nog nooit in detail gedeeld. Dat was eigenlijk al spannend genoeg.
7 jaar geleden volgde ik een training over bewust leven. Het was een training die ik van een vriend cadeau had gekregen omdat hij zag dat het niet goed met mij ging.
In deze 4-daagse training kreeg je tools en handvatten: hoe bewust te leven.
Op de laatste dag, die in het teken stond van liefde, werd er gevraagd of je een liefdesbrief aan jezelf kon schrijven. De rillingen liepen over mijn lijf alleen al aan de gedachte hieraan.
We kregen een uur de tijd om dit te doen. We waren met zo’n 40 mensen. Iedereen zocht een plekje en begon. Ik keek om me heen en ik zag het merendeel meteen al hele verhalen opschrijven. Sommige waren aan het nadenken. Bij mij liepen alleen maar de tranen over mijn wangen. Ik begon……….. LIEVE……….
En daar stopte het. Ik kwam niet verder dan lieve. Ik kreeg nog niet eens mijn eigen naam op papier. Ik bleef maar huilen. Daarna sloeg mijn hoofd op hol. Alles kwam naar boven: Schaamte, woede, jaloezie, verdriet, onmacht, oordeel van de ander. Die hele tijd heeft er een vrijwilliger naast me gezeten. Zij vertelde me dat zij ook datzelfde had meegemaakt. Dit gaf mij enige troost.
De rest van de dag was ellendig. Iedereen zat in een fijne vibe en ik wilde alleen maar weg. Ik ben gebleven tot het eind. Toen ik ‘s avonds thuiskwam dacht ik: zo kan het niet langer. Vanaf dat moment begon ik alleen maar meer alcohol te drinken en nog meer drugs te gebruiken.
3 karmelietjes, 2 flessen rode wijn, 2 glazen whiskey, een gram coke en wat speed per dag op mijn hoogtepunt. Totdat ik rock-bottum bereikte. Ik werd op straat gezet en moest een keuze maken tussen leven en dood omdat ik het zelf niet durfde en met de drugs en drank lukte het niet moest ik kiezen voor het leven. Ik belde mijn vader en die bracht me naar het ziekenhuis. Dat was de allerbelangrijkste stap in mijn leven. En ook mijn moedigste. Alles in het leven is een keuze. Vanaf dat moment begon het helen. Ik zat de dag erna al recht op mijn fiets, waar ik normaal voorovergebogen zat in de hoop dat niemand mij zou zien. Ik kwam op straat en sliep onder bruggen en het leger des heils. Gelukkig kon ik al snel bij vrienden terecht. Ik had wel 5 logeeradressen. Echte vrienden leer je pas kennen als je rock bottum bent gegaan. Ik was gezegend met een paar hele mooie. Later kwam ik bij begeleid wonen. In augustus dat jaar zou ik opgenomen worden voor mijn verslaving. Dit ging niet door omdat deze opvang failliet ging.
Ik belde die vriend die me die training cadeau had gegeven en vertelde hem dat ik niet opgenomen zou worden. Ik zei: Het zou toch een bak zijn als ik zelf zou stoppen op die dag. Zijn antwoord was: Dat moet je niet denken, dat moet je doen Arachon.
Die dag heb ik alles opgemaakt wat ik in huis had en heb tot op de dag van vandaag niets meer aangeraakt. Later in oktober werd ik alsnog behandeld voor mijn verslaving maar niet met een opname, maar met dagbehandeling.
In december dat jaar, iets meer dan jaar nadat ik die training gehad had, ging ik op een weekend retraite. Hier ging je met een muzikant die je begeleide een lied schrijven voor jezelf. Die avond werden alle liederen gezongen en iedereen zong mee. Ook op mijn nummer.
De dag erna herinnerde ik me het schrijven van die liefdesbrief toen een jaar geleden.
Ik besloot het nog eens te proberen. Dit is wat ik schreef:
Lieve Arachon…………………..
Alleen al mijn naam achter lieve zetten was op dat moment mijn grootste overwinning waar ik het meest trots op was op dat moment. Ik schreef nog een paar zinnen over dat ik goed bezig was en dat ik vol moest houden. Die zinnen wogen niet op tegen alleen die naam. Ik was zo trots als een pauw.
Het jaar erop kwam ik uit de verslavingszorg en Covid begon.
Wat de eenzaamste tijd in mijn leven zou worden zou ook tevens mijn redding zijn. Stoppen met alcohol en drugs werkte voor mij helemaal goed. Ik kon dagen in bed liggen en de afkickverschijnselen laten passeren zonder dat ik aan iemand verantwoording moest afleggen. Er volgde nog een aantal therapieën en een hele lange weg, met pieken en dalen, naar herstel.
Twee jaar geleden ging ik op een stilte retraite naar de Sinaï woestijn. Ik besloot ook hier weer een soort van liefdesbrief naar mezelf te schrijven. Die ging zo:
Lieve Arachon,
Dank je wel dat je voor het leven gekozen hebt. Deze reis kan alleen nog maar mooier en mooier worden.
Blijf maar uit die comfortzone stappen want dat is de plek waar de magie is. Geniet ervan en neem af en toe even pas op de plaats. Heb geduld. Mooie dingen staan in het verschiet.
Ik hou van jou.
Liefs Ik.
Dat daar was wederom een mijlpaal. “Ik hou van jou”
Ik had dit al een paar keer tegen mezelf gezegd omdat het moest, maar nooit had ik het echt gevoeld. Tot daar in de woestijn. Ik voelde voor het eerst echte liefde.
Na dit verhaal had ik iedereen uitgenodigd om ook een liefdesbrief te schrijven, Hoe mooi was dit. Iedereen zocht een plekje en begon. Na een tijdje kwamen we weer samen. Er werden maar liefst drie brieven voorgelezen. Het was een emotioneel maar prachtig gebeuren. Waar ik het meeste van versteld stond, was dat we samen binnen zo’n korte tijd een veilige setting hadden gecreëerd waarin mensen zich veilig genoeg voelden om te delen. En het werd nog beter. Ik had ze ook gevraagd om hun brief in een envelop te doen en aan mij te geven zodat ik die tzt dan zou opsturen. Ik kreeg maar liefst van bijna iedereen de envelop. WAUW. Zo dankbaar dat ik van deze mooie groep mensen het vertrouwen kreeg om zoiets persoonlijks bij me te mogen houden.
Ik was enorm trots op de groep en ook wel op mezelf.
s’Avonds op het podium het nog een keer dunnetjes overgedaan en er was zelfs een deelnemer die zijn brief op het podium deelde.
Mijn avond kon niet meer stuk. Ze hadden me gevraagd om er te staan als rolmodel. Wat is het een eer om als rolmodel gezien te worden. Mijn allereerste liefdesbrief was het grote kantelpunt in mijn leven. Misschien was het gisteren wel iemand anders z’n kantelpunt.