Geven en ontvangen!
Eergisteren mocht ik weer mijn kunsten vertonen op het podium.
Wat een memorabele avond was het. In een wederom uitverkocht huys stond ik weer te bibberen en te beven. Maar deze keer was anders dan die andere twee keren. Waar ik de vorige voorstellingen niet verder kwam dan wat woorden en vooral veel gehuil, had ik nu mijn hele tekst voorgedragen. Supertrots op mezelf.
De laatste twee weken voor de voorstelling sliep ik wederom heel erg slecht en ik had allerlei fysieke klachten. Me elke keer weer afvragend waarom ik dit eigenlijk doe. De angst overheerst. De angst voor afkeuring, de angst voor afwijzing, de angst om het fout te doen, de angst voor alle oordelen die iedereen wel over me zal hebben.
Zoals iedereen heb ook ik die wijsheid in mij die mij verteld dat dit helemaal niet zo is. Maar mijn gevoel en zenuwstelsel verteld me iets heel anders. En elke keer komt de vraag naar boven: Moet ik dit wel doen? Dit is geen gezonde spanning meer.
Ik heb onlangs wat hulp gehad met het reguleren van het zenuwstelsel, waarvoor dank .
Ik besloot de dag voor de voorstelling mijn hele tekst opnieuw te schrijven. Het rolde er zo uit. Wat is het toch makkelijk voor mij geworden om alles te verwoorden. Wat is het helend om dit zo te kunnen doen. Ik denk dat ik het daarom ook zo wil kunnen delen op het podium. Hier kan geen therapie tegenop. Delen is helen is de uitspraak die ik regelmatig benoem en ik kan je vertellen uit ervaring dat dit helemaal juist is.
Tijdens het oefenen met het hardop voorlezen van de tekst kwamen de waterlanders weer. Zelfs zonder publiek is het al moeilijk. Loop maar eens naar een spiegel en zeg dan hardop: Ik hou van jou! Je bent meer dan genoeg! Met jou is de wereld een heel stuk mooier!
Ik ben dit nog steeds aan het oefenen en het is nog steeds moeilijk.
Die avond had ik mijn moeder aan de lijn. Aan het einde van het gesprek zei ze: Tot morgen.
Ik bevroor meteen. Ik was er heilig van overtuigd dat ze de 22ste zouden komen. Ik raakte wederom in paniek. Die nacht had ik geen oog dicht gedaan. De pijn in mijn rug was enorm.
Wat goedbedoeld advies van mensen om me heen maakte het alleen maar erger omdat ik maar niet kan uitleggen wat er van binnen gebeurd. Ik ging mezelf steeds maar afvragen waarom dit me zo aangreep. Eigenlijk is het heel simpel. Ik weet dat ik een verdrietig verhaal ga vertellen wat mensen raakt en wat mensen verdrietig maakt. Als ik iets niet wil, is het iemand pijn doen en al helemaal mijn moeder niet. Dus wat doe je dan? Je houdt je sterk. Je zwakt je verhaal af. Of je vermijd het hele verhaal. Dit was eigenlijk wat ik mijn hele leven al deed. Sterk houden, afzwakken en vermijden.
Misschien sterkte dit me dus juist om het deze keer wel te doen.
Ik heb het hele verhaal verteld dat ik wilde vertellen. Aan het einde begonnen er mensen op te staan en te applaudiseren. Ik zwaaide snel en rende van het podium af. Ik weet zeker dat als ik was blijven staan het hele publiek was gaan staan. De tranen wellen weer op als ik dit nu schrijf. Waarom is het toch zo moeilijk om te ontvangen. Geven gaat me zo makkelijk af, maar ontvangen vind ik wel het moeilijkste wat er bestaat. Hoe mooi zou het zijn om daar te gaan staan en het ovationeel applaus te ontvangen en te absorberen als een grote spons en te genieten van al dat harde werk en waardering.
Misschien iets voor de volgende voorstelling? Wie weet?
Liefs.