Vandaag 5 jaar geleden zat mijn huisbaas rond deze tijd op het randje van mijn bed. Ik was te weg van de wereld om me te kunnen verstoppen, wat ik meestal deed. Al zo vaak had ik in kasten, onder bedden en banken, op zolders of in kelders de beste verstopplekken. Met ingehouden adem wachtend tot deze weer vertrok.
Ditmaal was de puf op. Ik had niet meer de kracht om te vluchten. Ik was helemaal op. Dit is wat hij zei:
“Lieve Arachon, je hebt hulp nodig. Ik scheld je alle huurschuld vrij en ik wil dat je per 1 april hier weg bent”.
Weken vol twijfels volgden. Wat ga ik doen? Mijn ervaring was doorgaan totdat we op straat staan en dan zien we wel weer. Er dient zich altijd wel weer een oplossing aan. De survivor in mij was een bikkelharde. Ik kon een half jaar op straat slapen zonder dat iemand dat in de gaten had, dat had ik al eerder bewezen. Alleen nu was het anders. De energie was op en de drank en drugs hadden eindelijk de overhand genomen. Ik had 2 keuzes. En eigenlijk waren het twee heel simpele keuzes. Leven of Doodgaan. Dagen en weken gingen voorbij met alleen maar dat dilemma totdat ik uiteindelijk de moeilijke keuze had gemaakt: LEVEN.
Het is het moedigste en moeilijkste dat ik ooit gedaan heb.
Vanmiddag zat ik, nadat ik 6 dagen met een zware griep in bed heb gelegen, op een bankje in het zonnetje over de velden te kijken. Al deze herinneringen komen boven en ik voel direct weer die pijn die ik toen ervoer. Meteen daarna komt ook trots en de blijdschap.
Wat heb ik het goed. Ik leef van 50 euro in de week maar geef deze ook met alle liefde weer weg. Ik doe mijn werk met liefde en passie. Ik doe vrijwilligerswerk en help waar nodig. Ik zorg steeds beter voor mezelf. Ik geniet zoveel mogelijk van het leven. Regelmatig ga ik (ver) buiten mijn comfortzone om te groeien en te helen.
Dit alles omdat ik die grote stap had gezet en om hulp had gevraagd.
Tegelijkertijd op datzelfde bankje komen er ook andere gedachten naar boven en weer lopen de tranen me over de wangen. Tranen van schaamte, moedeloosheid en verdriet. Ik als geen ander weet hoe moeilijk het is om hulp te vragen. Ik weet wat rock-bottum is. Alleen dan verlaat je huis en haard en doe je alles, echt alles, om te overleven. En waar ga je dan naartoe? Natuurlijk naar Nederland: Een van de rijkste landen van de planeet. Dan kom je terecht in Ter Apel.
Een broeinest van ellende ver weg geduwd van de bewoonde wereld (behalve de inwoners dan). Geloof me als je mij daar tussen zou zetten zou ik ook helemaal gek worden. En dan volgt Nederland op zijn best. Zelfs de UNHCR komt er aan te pas om ons te vertellen dat dit niet kan. En dan komt in mijn ogen het allerergste. Er moet een absurde wet in het leven worden geroepen omdat we het niet geregeld krijgen om 2500 mensen een plek te geven. Die wet en alles wat er mee samen hangt heeft al meer gekost om die mensen een jaar in het Hilton te zetten. (denk ik). Het zijn geen windmolens of zonneparken die in je achteruin komen maar mensen van vlees en bloed die het einde nabij zijn. Die mensen hebben maar twee keuzes: Leven of doodgaan. Zij kiezen voor het leven. Zij vragen om hulp hoe moelijk het ook is.
Heel stiekem hoop ik dat dit alles opgelost is voor dat de stemming is en deze hele wet van tafel geveegd kan worden omdat wij dat mooie land zijn waar ik zo trots op ben en dat zo goed voor mij gezorgd heeft toen ik om hulp gevraagd heb.
Liefs.