Hoe gaat het met je?
Ik kreeg deze vraag deze week erg vaak. Was dat omdat ik er nu goed op lette? Was dat omdat ik er moe uit zie (dat zei iemand en dat zie ik ook want ik slaap heel slecht)? Of was dat gewoon de normale hoeveelheid “Hoe is het” die je op een dag hoort.
Waarom doen we dat? We vragen hoe het gaat, maar vaak hebben we niet de tijd om aandachtig te kunnen luisteren. Of, en dat is nog gekker, we antwoorden met “het gaat goed” terwijl het helemaal ruk gaat. We liegen dan dat het gedrukt staat. Dit is ook weer een of verhaal.
Doen we dit omdat we het niet willen delen om diverse redenen?
OF
Doen we dit om de andere te beschermen?
Ikzelf had me eigenlijk voorgenomen om hier niet meer aan mee te doen. Als iemand mij vraagt hoe het is dan zeg ik gewoon hoe het is. Deze week had ik het er eigenlijk wel een beetje moeilijk mee.
Ik wilde niet al voor 08.00 ’s ochtends een beerput aan ellende opentrekken tegenover een aantal collega’s die eigenlijk geen tijd hebben om mijn verhaal aan te horen. Wat zei ik dan: Het gaat wel (terwijl het helemaal niet gaat). Een soort van middenweg, maar als je dat zegt krijg je toch wat vragende blikken. Dan toch maar zeggen?
Het gaat klote! Iemand die mij na staat is opgenomen op vijverdal en daar ga ik zoveel mogelijk naar toe. Het lopen door de gangen daar gooit me 6 jaar terug in de tijd en rukt wat wonden open. Ik heb in diezelfde positie gezeten en al die pijn komt weer naar boven. En wat doet dat pijn.
Een relatie is jammer genoeg tot een vervelend einde gekomen en ook dat doet heel erg pijn.
A.s. zaterdag is mijn grote vriend een jaar geleden overleden en dat valt me erg zwaar. Dit alles maakt me eenzaam. Ik moet iemand bellen en vragen of ik even langs kan komen voor een knuffel en een schouder om op te huilen. Gelukkig kan ik dat. Die persoon in vijverdal kan dat niet.
Zo gaat het met mij. Ik weet dat dat volgende week weer heel anders is, maar dat was niet de vraag.
Zelf had ik vanochtend aan iemand gevraagd hoe het was en daar ging het ook “het gaat wel ”mee. Na wat doorvragen kwam er van alles naar boven. Ik zei aan het einde, omdat ik verder moest, zullen we later gaan wandelen en hier verder over praten?
Ik ben hier over het algemeen best goed in. Ik vraag aan iemand hoe het gaat als ik het echt wil weten en niet omdat is wat we doen. Als ik dan niet de tijd heb om het gesprek af te maken stel ik voor omdat op een later tijdstip te doen.
Ik hoop stiekem dat mensen die dit lezen eens nadenken over de vraag “hoe gaat het”? Het is niet zomaar een vraag. Het is een blijk van interesse in de ander en dat is zo mooi als die ook bewust is en niet omdat het hoort.
Ik deel dit niet om getroost te worden. Dit stuk gaat niet over mijn ellende, maar over de vraag “Hoe gaat het”.
Een wijze vrouw heeft mij ooit geleerd over troosten:
Als iemand begint te huilen ga deze dan niet troosten. Leg niet de arm om de schouder, leg niet de hand op het been, fluister geen bemoedigende woorden, kom niet met oplossingen. Wees er gewoon en luister. Het moment dat je voor die aanraking gaat, haal je het moment weg waardoor iemand door de pijn heen gaat. Neem misschien een open houding aan en als die persoon getroost wil worden dan komt die wel en dat moment is dan nog veel krachtiger.
Ik probeer het steeds vaker omdat het gewoonweg heel erg moeilijk is. We willen de ander nou eenmaal troosten of we willen zelf die ongemakkelijke stilte niet. In het tweede geval zorg je voor je eigen pijnbestrijding ten koste van diegene die zijn verhaal kwijt wil.
Liefs Arachon.