Onlangs vroeg mij iemand om een stukje te schrijven voor op de website.
Natuurlijk zei ik ja. Schrijven vind ik leuk en zorgt voor mij voor een stukje heling.
Ik begon met: In mijn zoektocht naar…………
En daar ontplofte mijn hoofd. Iets naar wat ogenschijnlijk een simpele en leuke opdracht leek, werd een stuk zelfreflectie op hoog niveau.
Naar wat ben ik eigenlijk op zoek? Zoek ik wellicht te veel? Wat als ik het niet kan vinden? Wat wil ik eigenlijk in het leven? Wil ik dat alleen of met iemand? Kan ik eigenlijk ooit nog wel met iemand? Wat als dadelijk alle vangnetten weg zijn? Wat als ik dadelijk weer op eigen benen moet staan.
De angst regeert en neemt alles over. De zucht neemt toe. Ik die toch af en toe vrij optimistisch kan zijn stort zowat in elkaar. De vakantie en het slechte weer helpt hier ook niet in mee. Ik sluit me op en kruip zo veel mogelijk onder de wol.
Dan val ik weer in oude patronen en doe ik waar ik zo retegoed in ben: Zorgen voor anderen zodat ik niet voor mezelf hoef te zorgen. Klassiek gevalletje van vermijden.
Waarom doe ik de dingen die ik doe? Ik pak mijn ontslagbrief van Psyq en lees deze een aantal keren door. Diagnose: vermijdende persoonlijkheidsstoornis.
Na een VERS-training en individuele gesprekken zou gekeken worden wat nog het beste zou aansluiten bij mij. Hier kwam uit dat een MBT training het beste aan zou sluiten. Een klein probleempje: Dit werd uit het behandelpakket gehaald. Beetje de story of my life. Dat wat ik nodig heb wordt niet geboden. Een jaar eerder kon ik niet opgenomen worden omdat de detox niet vergoed werd. Toen dat rond was kon ik niet opgenomen worden omdat Vincere failliet ging. En dan hier weer: “dit sluit het beste aan maar we halen het uit het pakket”.
Er werd gekeken naar alternatieven en naar mijn hulpvraag:
-Groot houden naar buitenwereld
-Moeite met zich bloot geven
-Moeite met nee zeggen
-Angst voor reactie anderen
-Veel analyseren (haha dit dus)
-Angst voor nieuwe contacten
-In zijn algemeenheid: Veel zorgen maken over wat anderen zouden kunnen denken
Als ik dit dan zo lees dan zijn dit nog steeds onderwerpen die nog actueel zijn. Dit zijn de dingen waarnaar ik op zoek ben. Het aanpakken van deze problematiek. (stembevrijding, ademwerk, aanraking, toneelclubje, etc) De moed zakte me in de schoenen. 6 jaar verder en nog steeds zijn deze onderwerpen een groot deel van mijn leven. 6 jaar keihard werken en nog steeds lig ik hier wakker van. 5 jaar keihard werken en nog steeds die zucht.
En dan, voor wie? Wat als je dit keiharde werk niet met iemand kan delen? Waar doe je het allemaal voor. Nog een grote angst die voortdurend sluimerd. Eenzaamheid.
Ik heb de afgelopen jaren als een kluizenaar geleefd. Veilig in mijn eigen cocon waar ik me volledig kan terugtrekken en waar ik aan niemand verantwoording hoef af te leggen. En wat is dat fijn. Ik hou van mijn eigen veilige wereldje. Ik ga graag naar andere mensen toe maar ga dan weer snel terug. Ik vind het nog steeds ozo moeilijk om nieuwe contacten aan te gaan. Ik ben zo graag alleen maar ik ben niet graag eenzaam. Eenzaam zijn doet pijn.
Ik was laatst naar een concert en kreeg mijn tweede kaartje (gratis) aan de straatstenen niet kwijt. Uiteindelijk stond ik daar alleen vrij vooraan. Er kwamen 2 ladderzatte mannen voor me staan die over vanalles en nog wat begonnen te vergaderen bahalve over het optreden. Dit triggerde me enorm. Dit was ik jaren geleden. Ik zag veel mensen van middelbare school en mijn stapleven. Het leek wel een reünie. Nog nooit had ik me zo eenzaam gevoeld als op dat moment. Ik wilde alleen maar naar huis terwijl het optreden geweldig was. Gelukkig kwamen er een aantal bekenden bij me staan en heb ik gedanst tot het voorlaatste nummer. Snel weg voordat iedereen gaat vragen hoe het met me is.
Ik heb zoveel mooie mensen om me heen waar ik naar toe kan gaan, dat weet ik. Het is alleen niet altijd leuk om als je verdrietig bent ergens naar toe te gaan voor een hug of een schouder.
Gewoon iemand om je heen die je af en toe kan vastpakken. Maar daar ligt ook die angst. Wil ik wel iemand om me heen? In mijn veilige cocon.
Dit alles speelde in de vakantie. Mijn structuur viel weg en ik had nog meer tijd om eens lekker met mezelf bezig te zijn. De angst regeerde.
Het werk is weer begonnen en daar haal ik zoveel uit. Ik heb heel lang nagedacht of ik dit wel wilde delen, maar dit is ook wie ik ben. Ik ben niet alleen een succesverhaal.
Ik heb mijn droogrek, dat al 3 weken in de woonkamer stond, opgeruimd en de keuze gemaakt om door te gaan waar ik mee bezig ben. Ik ga gewoon door. Het gaat misschien niet zo snel als dat ik zou willen maar ik zie wel verbeteringen. Vorige week kwamen 2 collega’s aan me vragen hoe het met me was. Ze zagen aan me dat het niet zo goed ging. Dat masker van mij doet niet meer zo goed zijn werk. Dat is wel een verbetering lijkt me.
Denk dat ik dat stukje voor die website nu wel kan schrijven.
Liefs.