Volkoren.
Ik was twee weken geleden bij het volkoren festival. 49 zangkoren verspreid over Maastricht die hun kunsten vertonen. Ik krijg vaak kippenvel bij het luisteren naar een koor. Op de een of andere manier komt dat binnen. Een groep mensen die, alleen met hun stem een immens geluid voortbrengen diep tot in je ziel.
Ik was als eerst bij een koor Vocal Group 2enjoy. Zij zongen het nummer Survivor.
Nou is dit nummer lange tijd mijn lijflied geweest maar dan de versie van Jan Verstraeten. Ik draaide deze elke keer als ik het zwaar had. Elke keer als ik het niet zag zitten, als ik niet meer wilde en als ik zucht had of gewoon als ik mezelf nog niet eens uit bed kon hijsen om de dag aan te vangen. Hup koptelefoon op en keihard dit nummer. In het begin hielp het mij maar een beetje. Ik moest van mezelf luisteren. Later voelde ik het. Ik wilde het nummer opzetten omdat ik er trots op was. Ik was trots dat ik een survivor was. Door mijn survival instinct ben ik er nog.
Later kwam mijn podcast met Omvatten. Van overleven naar leven.
Hier ging het over mijn transformatie. Ik hoefde niet meer te overleven. Ik mocht leven. Ik vertelde tegen iedereen die het maar wilde horen dat ik niet meer hoefde te overleven. Ik vergat daarbij een heel belangrijk iemand. Mezelf!! Ik vertelde het wel maar hoorde het zelf niet. Ik wist dat het zo was maar voelde het niet.
Daar stond ik dan op de markt in Maastricht.
Zij zongen het nummer en opeens kwam het keihard binnen.
Ik voelde voor het eerst dat ik niet meer hoefde te overleven. Ik voelde het in elke vezel van mijn lijf. De tranen liepen over mijn wangen. Dit was zo krachtig en mooi. De overtuiging dat ik niet meer hoef te overleven omdat het moet. Mocht ik ooit in een positie komen dat ik moet overleven dan weet ik dat als geen ander kan maar ik hoop dat ik dat niet meer hoef. Ik heb net nog eens naar het nummer geluisterd. Ik hoef het niet meer te draaien als ik dat niet wil.
Voor de liefhebber: Ik heb al een tijdje een ander lijflied.
Timing – Kevin Johansen