Trots.
Ik kreeg deze mooie cafetiëre voor mijn verjaardag. Wat denk ik nog een mooier cadeau was, was de bijbehorende brief. Wat is het zo ongelooflijk mooi als iemand zo over je schrijft. Een gevoel van trots bekruipt me en vreugdetranen volgden tijdens en na het lezen.
Lieve Arachon,
Het is niet dat je lange tijd niet geleefd hebt. Je hebt geleefd van roes op roes, in volle vaart vooruit en dan plots weer op het rempedaal staan, scheuren door bochten, door rood licht rijden, links afslaan waar alleen rechts mag, spookrijden op
de autostrade, rijden met de ogen dicht. Of om dit alles in rij-termen te zeggen: je leven zag eruit als racen op een onverhard parcours zonder rijopleiding noch rijbewijs en met waas voor de ogen. Onvermijdelijk waren er aanrijdingen, krassen en blutsen,
met pech naast de weg. Zo liep je leven niet op rolletjes. Terwijl anderen keurig binnen de rijstroken van hun leven bleven, ging jij alle kanten op, nooit echt wetend waarheen. Je leerde van jong af aan navigeren op eigen houtje, je was te vroeg op
eigen benen. Maar dat wil niet zeggen dat je niet geleefd hebt. Je hebt op volle toeren geleefd, samen met je vrienden van toen. Je leerde liegen, omzeilen, manipuleren en vooral je eigen hachje redden. Eigenlijk een beetje als bij de maffia,
het was erop of eronder. Als bendelid in de schemer van de samenleving, als een spook in de nacht, vooral onzichtbaar blijven. Ook een bendeleven is een leven, het is niet dat je niet geleefd hebt. Alleen is dit niet het leven geweest waar je blij van
werd. Niet het leven waarvan je ging schijnen. Het paste niet bij je, dat liegen en bedriegen, die ups en downs, de onvoorspelbaarheid, de onrust. Je overleefde, tot op het nippertje, on-the-edge, met één been bungelend over de afgrond. Uiteindelijk
viel je in de diepste kloof. Je hoopte dat je erin zou blijven, dat dit het einde was. Je overleefde de val in vele brokken en breuken, geheel en totaal gebroken, maar je leefde. Je riep om hulp en hulp kwam. Want de meeste mensen, zo vertelde je me onlangs, hebben goede bedoelingen met ons. Je werd gespalkt in hun steun zodat je
jezelf weer kon opbouwen.
Het voordeel van dit vorig levensdeel, is dat je schaduwkant hebt meegemaakt. Je kent je valkuilen, je weet hoe de niet-zo-aardige-trekjes eruitzien, je hebt je donkere deel doorleefd. Dat kunnen weinig mensen zeggen. De meeste mensen zijn bang voor hun schaduwen. Ze verstoppen ze achter beleefde glimlachen en netjes
uitziende levens. En toch blijven hun angsten en andere onaardigheden knagen binnenin, omdat ze niet echt aangekeken worden. Jij kent je schaduw binnenste buiten en jouw lichtbundels groeien, jouw valkuilen ken je en ook jouw krachtpunten
ondertussen. Dankzij het donker deel van je leven, heb je alle aspecten van jezelf, en van het mens-zijn, meegemaakt want liegen, bedriegen, vechten, vluchten, verslavingen, manipuleren en egoïsme draagt ieder mens potentieel in zich. Nu het donker in grote lijnen uitgeleefd is, krijgt jouw licht steeds meer de kans om schijnen in de wereld. En de donkere deeltjes die overblijven, durf jij aan te kijken. Die mogen er ook zijn, als de nacht hoort bij de dag. En toch leven we het liefst overdag, als de zon schijnt
Je bent nu zes. Een vijftiger van zes. Waar een zesjarige nog alle tijd van de wereld heeft, ben jij je bewust dat tijd kostbaar is. Elk kinderjaar telt voor jou voor tien, je leert dus in sneltreinvaart: hoe een evenwichtig leven leiden op jezelf en met anderen, hoe stilaan ook mannen toelaten, hoe vrouwen dichterbij je komen, welke job het best bij je past, welke plekjes je aandacht trekken je, waar je graag vertoeft. Je figuurlijke racemachine van vroeger heb je ingeruild voor een happy camper. Een vrolijke verschijning, met liefde verzorgd. Daar heb je naartoe gewerkt, je werkt toe naar steeds meer vrijheid, steeds meer jouw eigen leven vormgeven. De benevelde kamers van toen heb je ingeruild voor een groen paradijsje met florerende planten die je verzorgt als een liefhebbende vader. Je weet hoe vriendenbanden onderhouden, je breidt je netwerk uit, je danst nu in grote groepen, kijkt recht in de
ogen van mensen, durft ze aanraken. Je schept je eigen veilige sfeer, neemt je grenzen in acht en bouw rusttijd in. Je kookt gezonde maaltijden, je zorgt goed voor je lijf, je koelkast is een mocktail bar aan happy drankjes. Je hebt een baan waar ze
kunnen rekenen op jouw komst, op jouw inzet en daarnaast stel je je open voor werkmogelijkheden die nog beter aansluiten bij wie je bent. Niets halsoverkop doen, alles op zijn tijd: eerst netwerken, keuzes overwegen, mogelijkheden laten bezinken, dingen uitproberen.
Wat een zesjarige het liefst doet, is het leven om zich heen ontdekken. Hij is een avonturier, wil zijn kleine wereld steeds meer uitbreiden, openvouwen en bewandelen. Een zesjarige wordt niet graag geremd in zijn grote avontuurlijke plannen, hij wil vrijuit gaan en staan waar hij wil. Hij wil intens voelen, van verliefdheid tot allerlei opwindingen. Hij wil het meest uit het leven halen. Een
zesjarige groeit emotioneel in de verbindingen die hij legt met mensen en beseft dat hij daar plezier uithaalt.
Soms vergeet ik dat je pas zes bent, dan begrijp ik niet altijd de keuzes die je nu maakt. Met dit verhaal voor ogen snap ik beter waar je staat op dit moment en waarnaar je verlangt. Je hebt een paar jaren geleden jezelf herontdekt, vrijheid herwonnen om alles te ontdekken wat je hartje je ingeeft, het geeft jou energie en
levensvreugde. Ik gun je elke ervaring waarvan jij voelt dat je die hebt te beleven omdat het je leven rijker maakt!