Vakantieangst.
Het is weer zomervakantie. De meeste mensen snakken naar vakantie. Ik niet!!!
De meeste mensen gebruiken hun vakantie om dingen te doen waar ze normaal niet aan toekomen. Dingen zien die ze normaal niet zien. Uit te rusten van gedane arbeid. Klusjes te doen die al heel lang op de agenda staan.
Niet ik. Deze dingen doe ik al het hele jaar door. Ik schreeuw continue maar over mijn verworven vrijheid. In de vakantie slaat deze vrijheid om in angst. Ik stel belangrijke keuzes uit. Ik vermijd moeilijke situaties (waardoor ze alleen maar moeilijker worden). Ik wordt een sloddervos. Elke handeling is er een te veel. Ik kom uit mijn bed omdat ik fysieke pijn ervaar van het liggen anders lag ik er waarschijnlijk een hele dag in. Gelukkig heb ik een oppashond die me de structuur geeft die ik nodig heb.
Ook iets wat ik continue de wereld in bazuin: Niets doen is ook iets doen! Nou als er een examen voor was dan zou ik hier grandioos voor zakken (in de vakantie). Dan de grootste angst die de kop op steekt. De angst voor eenzaamheid. De angst om alleen oud te worden en dood te gaan. De angst om niet meer lief te hebben. De angst om geen liefde meer te ontvangen. De angst om te falen.
Dit alles geeft me zoveel spanning in mijn lijf met het gevolg dat ik mijn rug wederom blesseer.
En daar is ie dan!!!! De zucht. Vaker dan normaal is daar de zucht. De zucht naar het verdoven, het niet willen voelen van de pijn, het vluchten en het wegstoppen.
Ik weet als geen ander dat ik daar nooit meer aan kan toegeven.
Gisteren kreeg ik een filmpje doorgestuurd, wat de aanleiding voor dit schrijven is, dat ging over helen. Mijn eerste gedachte was: Waarom stuurt diegene me dit? Doe ik het niet goed? Doe ik het juist goed? Wat bedoelt diegene daar mee. Ik heb het filmpje wel 20 keer bekeken. Hier werd gezegd dat:
“healing is not becoming the best version of yourself” maar “healing is letting the worst version of yourself be loved” (link in opmerkingen).
Vorige week zei ik nog tegen iemand dat ik nergens bang meer voor ben. Ik heb alles wel meegemaakt. Bullshit!!!! Het enige wat ik zeker weet is dat ik niet meer kan vluchten voor deze angsten en ze op de een of andere manier moet omarmen en er iets mee moet doen.
Ik was vorige week op het Uit de schaduw festival (waarover later meer want zelfs schrijven was te veel) en daar vertelde een hoogleraar dat er 1 op de 5 vrouwen last hebben van een angst stoornis. Bij mannen is dit 1 op de 10. Daarentegen is zelfmoord bij mannen twee maal zo hoog als bij vrouwen. Het bezoekersaantal op dit festival bestond uit 80% vrouwen.
Al mijn hulpverleners de afgelopen 6 jaar waren vrouwen. Gelukkig zou ik zeggen. Delen is al moeilijk genoeg. Laat staan met mannen. Gedurende mijn leven deed ik dit niet uit angst om soft gevonden te worden. Om op mijn kloten te krijgen. Om pijn te voelen. Om me bloot te geven. Dus ik ging altijd in standje: Overleven. Nu deel ik het. Tijdens dit schrijven vloeien de tranen rijkelijk maar ook is er opluchting. Delen is helen. Ook dit schreeuw ik te pas en te onpas. Ik hoop dat meer mannen de ballen hebben om hun angsten onder ogen te zien en hier aan te werken. Maar vooral dat meer mannen de ballen hebben om naar die andere mannen te luisteren zonder enig oordeel, zonder advies, zonder die troostende arm (tenzij die nadere erom vraagt). Alleen dan geloof ik dat dat percentage omlaag kan.
Dank voor het doorsturen van het filmpje. Angsten hebben is voelen. Voelen is mens zijn!!!!!
