“Ik heb het nog nooit gedaan dus ik kan het”
“If you can’t beat fear do it scared”
F.E.A.R. (face everything and rise)
En zo kan ik nog even doorgaan. Echter, twee dagen geleden dacht ik zo echt niet.
Twee dagen geleden stond ik dan toch echt op het podium van een uitverkocht Pesthuys in Maastricht. Mijn therapeute van weleer had me een half jaar geleden gevraagd om mijn verhaal te doen op het podium. Snel zei ik ja anders zou ik het niet gaan doen als ik er langer over zou gaan nadenken. Over het proces er naar toe deel ik later want er komt nog een (uitverkochte) avond.
Twee dagen geleden heb ik het allerhefstigste gedaan wat ik ooit gedaan heb. En ik ben er nu retetrots op. Dat was na de voorstelling wel anders. Vlak erna zei ik tegen mezelf: Dit nooit meer. ’s Nachts was ik de hond aan het uitlaten en dacht ik: Ik ga er eens over slapen.
Nu denk ik: Bring it on!!
Ik kreeg de dag van de voorstelling van allerlei appjes dat ik het kon.
Hoe meer ik er kreeg hoe bozer ik werd. Ik kreeg meerdere tips en weer werd ik bozer. Elke keer dacht ik: Kon je maar even in mijn hoofd en lijf wonen. Hoe goed bedoeld, ik kon er echt niets mee.
De nacht ervoor had ik nog een droom dat het Pesthuys was afgebrand. (sorry wouter). Een kwartier voor het optreden wilde ik weggan. Zelfs toen ik er zat wilde ik zeggen: Het gaat niet. Ik ben weg.
Het bleef maar door mijn hoofd spoken: Natuurlijk kan ik het. Ik kan alles wat ik wil, maar de weg er naar toe moet wel gezond zijn.
Ik had al eens zo’n situatie meegemaakt. Ik stop met drank en drugs. Ik maak alles op wat ik in huis heb en dat was het. Het is bewezen dat ik het kan maar de weg er naar toe was allesbehalve oké. Zoveel alcohol en drugs nuttigen waar een normaal persoon direct van zou moeten opgenomen worden in het ziekenhuis is niet de slimste manier. (volgens mijn huisarts). Voor mij was het de enige manier.
Misschien was dit ook wel de enige manier. Het probleem zat hem in de tijd ervoor. Ik viel weer terug in oude patronen door de steeds maar toenemende stress. Patronen waar ik zo hard voor had gevochten om die te doorbreken. Ik reageerde nergens meer op, kwam afspraken niet na of maakte er geen een, zorgde weer slecht voor mezelf, etc. Die angst en de angst voor het daadwerkelijk op het podium staan was enorm.
En daar zat ik. Moederziel alleen in een volle zaal. De tranen liepen over mijn wangen toen ik dacht aan die vriend van mij die onlangs overleden was. Hij vroeg aan mij: Wil je kijken of er een opname gemaakt kan worden omdat ik er niet bij kan zijn. Natuurlijk doe ik dat zei ik. In mijn hart was hij er op dat moment bij en dacht ik: Deze is voor ons!!!. Dank kerel. Wederom, zonder jou zou ik niet daar zijn waar ik nu ben. Ik begon en bleef maar huilen tot het eind.
De emoties giereden door mijn lijf. Het zien van bekende mensen was hartverwarmend. (dank voor jullie aanwezigheid). Ook na afloop alle hugs van bekenden en onbekenden was geweldig.
Ik ben nog steeds doodop van alles. Ik ga zeker die tweede avond doen (wordt wel heel anders). Ik zal het wel nog steeds doodeng vinden.
Achteraf gezien: Ik heb een hele grote stap gezet naar het feit dat ik met mijn verhaal andere mensen wil helpen.
Liefs 