Verbinding in stilte.
Mijn derde reis naar de oorverdovende stilte in de Sinaï is nu een dikke week voorbij en ik ben nog steeds helemaal van slag. Zo van slag dat ik niet normaal kan functioneren. Ik ben ziek zwak en misselijk maar tegelijkertijd ben ik in hogere sferen.
Ik ben moe en tegelijkertijd euforisch, ik ben een bang en tegelijkertijd kan ik de hele wereld aan. Mijn gevoel neemt in alles de overhand. Mijn verstand en ego hebben het eindelijk niet eens voor het zeggen. Ik stuiter alle kanten op.
Mensen vragen mij wel eens: waarom steeds dezelfde reis? Waarom niet eens een andere?
Het antwoord is simpel: Deze overweldigende reizen laten als geen ander mijn persoonlijke groei zien. Het is mijn persoonlijke groeimeter. Steeds meer en meer leer ik mijn authentieke “Ik” te leren kennen. Niet een betere versie van mezelf maar gewoon mezelf. Ik kom er steeds meer achter wat ik wil en wat ik niet wil.
Het wordt vaak omschreven als het afpellen van lagen van een ui:
Met elke laag leg je steeds meer bloot, soms confronterend en soms bevrijdend. Net zoals bij het verwijderen van de lagen van een ui, komen er tranen, ongemak en zelfs verwarring bij kijken. Maar hoe meer je de lagen wegneemt, hoe meer ruimte er ontstaat voor wat werkelijk belangrijk is.
Afijn, terug naar mijn reis:
Op dag een was er al een verbinding in de groep die ik niet eerder had gezien. Deze verbinding werd alsmaar krachtiger.
Maar niet alleen de verbinding met de groep. Ook de verbinding met de natuur en uiteindelijk de verbinding met mezelf waren nog nooit zo krachtig geweest. Kiezen voor mezelf en mijn plaats innemen was een van de belangrijke veranderingen.
Waar ik andere keren wachtte tot iedereen zijn plekje had , en ik dan het vrije plekje nam, nam ik nu als eerst “mijn” plekje.
Waar ik andere keren ergens achteraan bungelde met een touwtje vast aan de kameel voor me, reed ik nu alleen vooruit met deze keer iemand anders achter aan mij vast, de wereld liggend aan mijn voeten.
Waar onze reisleider een dagje niet lekker was en ik bij aankomst in het kamp (in het donker), de groep vertelde welke zijde van de berg het best was om tegenaan te liggen, iedereen zijn tassen zocht, het kamp rond het kampvuur inrichtte en wakend naast onze reisleider ben gaan zitten.
Dit leidde dan meteen weer naar mijn levenslange valkuil: Goed zorgen voor de ander en mezelf vergeten. De dag erna was ik zelf geveld door wat ik denk een zonnesteek. De twee laatste dagen waren hierdoor een lesje overgave en loslaten. Letterlijk en figuurlijk. Ik kon me echter geen mooiere plek bedenken waar ik ziek zou kunnen zijn en vooral geen mooiere groep om in de nabijheid te hebben als je groen en geel ziet en alles pijn doet.
De zorg van de groep was hartverwarmend. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo ziek ben geweest en me tegelijk zo gedragen voelde, zo geliefd voelde. (ik kreeg ook de vraag of ik wel echt ziek was 
). Daar ontstond ook een verbinding/connectie die ik nog nooit eerder zo gevoeld had. Verbinding in stilte en stilte in verbinding. Waar ogen kruisten en elkaar niet loslieten. Waar ik eindelijk mijn binnenste durfde te laten zien.
Heel lang liet ik mensen nooit in mijn ogen kijken. Ik geloof dat in de ogen de waarheid ligt. Mijn waarheid was heel lang verre van mooi. Mijn ogen waren altijd terneergeslagen. Schichtig keek ik altijd rond. Als ik iemand in de ogen kon aankijken was ik waarschijnlijk onder invloed en kon ik dat vanuit macht en niet vanuit liefde.
Gisteren viel dat kwartje: Het was niet alleen de groep die zorgde voor de verbinding. Het was ikzelf die, samen met de groep, zorgde voor de verbinding. Ik liet het toe!! Daar waar ik de eerste twee reizen nog gesloten was, stond mijn hart vol open. Open om te ontvangen en open om naar binnen te kijken bij mij. Want daar ligt de waarheid. En deze waarheid is mooi. Ik ben trots op deze waarheid en dat mag de hele wereld zien. Dan kwam daar ook nog eens bij dat ik voor het eerst durfde delen over dingen waar ik nog nooit over heb durven delen. (Misschien hierover later meer.)
Dankbaar dat ik weer deze reis heb mogen maken.
Mijn dank gaat uit naar mijn werk. Dat ik in het onderwijs toch elke keer weer buiten de vakanties om de kans krijg om te groeien. Dat ik mag leren en ontwikkelen.
Dank wederom lieve Pomme Termond van Emocare Trauma Integratie & Zenuwstelsel Regulatievoor het meelopen op mijn pad en het helpen “afpellen”. Zo dankbaar dat jij in mijn leven bent.
Dank je lieve Angie Barth van Feel-the-desert: woestijnreizen per kameel voor je rust en kalmte en je wijsheid. Zoals al eerder gezegd. Met jou zou ik de hele aarde over durven gaan.
Dank lieve groep voor deze magische reis. Dank dat ik me zo veilig voelde bij jullie om te kunnen bloeien en groeien.