Verjaardag.
Vandaag ben ik 4 jaar geworden. Geen peuter meer maar een kleuter.
Kleine jongens worden groot.
4 jaar geleden op deze dag zat ik tot midden in de nacht bij Mondriaan na een verwijzing door de huisartsenpost. Ik stond met de rug tegen de muur. Voor de zoveelste keer door mijn huisbaas de deur gewezen. Zwaar aan de verdovende middelen. Steeds dieper en dieper in de vernieling.
Ik was een meester in het verhullen van de ernst waarin ik verkeerde. Eindelijk had ik “rock bottom” bereikt.
Ik heb in mijn leven daarvoor al 4 keer eerder voor de deur gestaan van het Riagg, maar telkens als ik die drempel over moest haakte ik af, draaide me om en ging weer in survivalmode. Totdat ik het niet meer zag zitten en dan probeerde ik het weer opnieuw om hulp te zoeken. Maar telkens durfde ik het niet.
En steeds werd ik bedrevener in het verhullen, verdraaien, vermijden en vluchten.
Maar 4 jaar geleden was het dan eindelijk zo ver. Ik had om hulp gevraagd en heb dat daarna nog vele malen moeten doen.
Wat was dat moeilijk!!!!. En wat was het hard werken tot waar ik nu ben. Maar wat was het het waard. Het afgelopen jaar is voor mij een geweldig jaar geweest. Ik ben nog lang niet waar ik wezen wil maar ben goed op weg. Maarja, ik ben ook pas 4 jaar. 
Mensen zeggen wel eens dat ik veranderd ben. Maar ben ik wel veranderd. Ik ben nog steeds dezelfde persoon. Ik heb het nog steeds moeilijk als het om verdovende middelen aankomt. Carnaval was daar weer een mooi voorbeeld van. Ik betrap mezelf nog steeds op oude patronen. Ik doe nog steeds dingen die vroeger mijn tweede natuur waren. Het enige wat er nu anders is, is dat ik andere keuzes maak. Alles is een keuze. En sinds 4 jaar zijn mijn keuzes heel anders. Met de voornaamste keuze: Ik kies voor mezelf. Ik kies voor een fijn leven. Ik kies om niet meer te drinken, roken etc. En wat een geweldige keuze heb ik gemaakt. Ik kan me nog goed herinneren dat de dag nadat ik hulp had gevraagd dat ik rechtop op de fiets kon zitten. Dat ik niet meer de straat hoefde af te scannen bij elke stap die ik nam. Ik loop nu met opgeheven hoofd over straat en ben daar enorm trots op.
Dank aan alle mensen die er voor me waren tijdens dit proces naar kleuter. Zonder hen was het een stuk moeilijker geweest.
Liefs Arachon, Arie, Arkon. 
Delen=helen.