Vandaag is het Wereld Suïcide Preventie Dag!
Ik was vanmiddag op en wel heel indrukwekkende bijeenkomst in Maastricht. Er stond een wel heel krachtig kunstwerk van Saskia Stolz met de titel “Stille Strijder”. Zij vertelde over de lange weg naar het uiteindelijke kunstwerk. Een zee van zonnebloemen lagen om dit imposante kunstwerk heen. Dany van Velthoven zong twee prachtige nummers. Iemand las gedichten van mensen die iemand verloren hadden.
Er overlijden gemiddeld 5 mensen per dag aan zelfdoding. De grote boodschap was vanmiddag dan ook: Het grote taboe doorbreken en er over praten.
Gisteren kwam ik erachter dat het Wereld Suïcide Preventie Week is.
Nou zal het wel aan mij liggen maar ik word beter op de hoogte gehouden over de dag van de met uitsterven bedreigde gestreepte pissebed dan wereld suïcide preventie week/dag.
Ik zat thuis en er kwamen zoveel emoties los. Ik ging eens even het lijstje af van mijn vrienden, kennissen en familieleden die zijn overleden door suïcide. Ik kan ze nog niet eens op twee handen tellen. Of die twee keer dat ik iemand gevonden heb.
En dan nog al die keren waar ik er zelf over gedacht heb om “het” te doen of die enkele keer dat ik het geprobeerd had maar (gelukkig) niet het lef had om door te zetten.
Vanmiddag stond ik daar. Tussen al die mensen die daar om wat voor reden dan ook waren. De tranen liepen over mijn wangen, en wat doe ik dan: Ik zet een zonnebril op. Wat vind ik het nog steeds zo fucking moeilijk om mijn emoties te tonen. Om mijn tranen gewoon de vrije loop te laten. Het verdriet was overweldigend. Ik denk dat het de eerste keer is dat ik echt gerouwd heb om deze mensen. Vroeger had ik soms wel een oordeel. Ook over mezelf.
Het was mooi om stil te staan bij al die “sterren”.
En plots was daar ook het gevoel van blijdschap en trots.
Blijdschap dat ik nooit de ballen heb gehad om daadwerkelijk door te zetten. Trots dat ik voor mezelf heb gekozen.
Dit is voor mij de eerste keer dat ik dit deel met wie dan ook.
Als de boodschap is: Doorbreek het taboe en praat erover, dan doe ik daar graag aan mee. Het belangrijkste wat me vanmiddag van de sprekers is bijgebleven is: Als je vraagt aan iemand hoe het gaat, vraag het dan nog eens en nog eens. Ik zei ook altijd: Het gaat goed.
Liefs Arachon.